Το έχω ζήσει κι εγώ. Να δουλεύω απλώς για να μην υπάρχουν προβλήματα, χωρίς πραγματική διάθεση και με κανέναν ενθουσιασμό, πείθοντας τον εαυτό μου ότι η δουλειά μου είναι «εντάξει». Ήταν άνετο και προβλέψιμο αλλά ταυτόχρονα περιοριστικό… σαν ένα χρυσό κλουβί.

Μπορεί να αλλάξει αυτό; Ναι … αλλά μόνο αν το αποφασίσεις.

Οι περισσότεροι θα πουν «όχι». Άλλοι νιώθουν την ανάγκη για αλλαγή, αλλά διστάζουν, αναρωτώμενοι ποιο είναι το τίμημα. Η αλήθεια είναι απλή: για να αλλάξει κάτι, πρέπει να βγεις από το καβούκι σου (comfort zone)

Η μία επιλογή είναι να αλλάξεις κάτι μέσα στον ίδιο εργασιακό χώρο. Να αναλάβεις ένα νέο project, να δοκιμάσεις έναν διαφορετικό ρόλο ή να εμπλακείς σε κάτι καινούριο. Ακόμα και μικρές αλλαγές μπορούν να σε κάνουν να σκεφτείς και να λειτουργήσεις διαφορετικά, βοηθώντας σε να ξαναβρείς το ενδιαφέρον σου.

Η πιο δυναμική επιλογή είναι να αλλάξεις εργασία. Ένα νέο περιβάλλον σε αναγκάζει να προσαρμοστείς νέα άτομα, νέες διαδικασίες, νέες προκλήσεις. Μπορεί να είναι άβολο, αλλά ενεργοποιεί το μυαλό σου και σε εξελίσσει.

Ωστόσο, κάθε αλλαγή έχει συνέπειες. Πριν αποφασίσεις, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ρουτίνα σου; Θέλεις πραγματικά κάτι διαφορετικό;

Να θυμάσαι: το να είσαι αυτός που δουλεύει 9 με 5 χωρίς να ζητά κάτι παραπάνω είναι απόλυτα εντάξει αρκεί να είναι μια συνειδητή επιλογή.

Εσύ τι πιστεύεις; Δουλεύεις μόνο για τον μισθό ή για κάτι περισσότερο;

With every step, we make a successful future.

Αθανασόπουλος Γιάννης .ΜΒΑ
Master NLP Corporate Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Ο μισθός είναι το μόνο που θέλω εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Παίρνεις τη γνώριμη ψυχρολουσία. Σκέφτεσαι τον χρόνο που αφιέρωσες, την υπομονή και την ενέργεια που επενδύθηκε… και όλα αυτά για να δεις τον άνθρωπο αυτόν να φεύγει πριν καλά-καλά παράγει το πρώτο του αποτέλεσμα.

Γιατί οι υπάλληλοι «την κάνουν» αμέσως μετά το training; Δύο είναι οι βασικοί λόγοι:

1. Το σύνδρομο του «Imposter» (Overwhelm) Η εκπαίδευση ήταν χαοτική, οι πληροφορίες πάρα πολλές, και ο άνθρωπος ένιωσε ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ, επιλέγοντας τελικά την έξοδο.

Πώς να το προλάβεις; Micro-Step Strategy το λένε… Αντί να τους ρίχνεις στα βαθιά με το που τελειώσει το training, δοκίμασε μικρά projects. Να ξεκινήσουν από κάτι απλό. Κάτι που θα τους βοηθήσει να γνωριστούν με την ομάδα και να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους ότι «ναι, μπορώ να τα καταφέρω σε αυτή την εταιρεία και με αυτούς τους ανθρώπους».

2. Το σοκ της πραγματικότητας (Expectation Mismatch) Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης όλα έμοιαζαν θεωρητικά, ελεγχόμενα, χαλαρά και φιλικά. Μόλις όμως ήρθε η ώρα της αληθινής δουλειάς, ο υπάλληλος συνειδητοποίησε ότι «άλλα περίμενε και άλλα είδε»… και όπου φύγει-φύγει!

Εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν έχεις και πολλά να κάνεις.

Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι. Αν δεν μπορεί να τα καταφέρει ή δεν θέλει να ζοριστεί, καλύτερα δεν είναι να σταματήσει πριν επενδύσεις κι άλλο χρόνο; Πριν ανέβει η πίεση σου, επειδή εσύ απαιτείς να δουλεύει αλλιώς κι εκείνος δουλεύει αλλιώς;

Από την άλλη… ίσως να έχει και δίκιο. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να γυρίσεις πίσω και να κάνεις μια ειλικρινή αυτοκριτική για τον τρόπο που διοικείς και τρέχεις την εταιρεία σου. Ίσως, ψάχνοντας το, ανακαλύψεις ότι και άλλοι υπάλληλοί σου θέλουν να φύγουν, αλλά δεν το κάνουν απλώς για να μη χάσουν την αποζημίωση..

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Εκπαιδεύτηκε, έμαθε … και παραιτήθηκε εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Βλέπω καθημερινά managers και leaders με φοβερά βιογραφικά να πέφτουν συνεχώς στις ίδιες παγίδες. Απλά γιατί η καθημερινότητα τους καταπίνει. Πολλές φορές η ομάδα κολλάει, εσύ τρέχεις να σβήσεις φωτιές και δυστυχώς υπάρχουν 5 βασικά λάθη που γίνονται χωρίς πρόθεση μεν… αλλά γίνονται.

1. Αποφάσεις από φόβο (και όχι από Clarity)

Όταν διοικείς με το άγχος του «τι θα πάει στραβά», το αποτέλεσμα έχει πολλές φορές καθυστερήσεις και σχεδόν πάντα λάθος προτεραιότητες. Γιατί; Γιατί αναλύεις τα πάντα μέχρι θανάτου (analysis paralysis). Εστιάζεις πρώτα σε αυτά που θες να αποφύγεις και μετά στο τι θες να πετύχεις. Δυστυχώς, απόλυτη ασφάλεια δεν υπάρχει. Πρέπει να εμπιστευτείς την ικανότητά σου να προλάβεις το λάθος στην αρχή του. Πάρε λοιπόν την απόφαση με τα δεδομένα που έχεις τώρα.

2. Το μπέρδεμα: Activity ≠ Performance

Το ότι το ημερολόγιό σου είναι γεμάτο και το Zoom παίρνει φωτιά, δεν σημαίνει ότι παράγεις έργο. Το να είσαι busy δεν σημαίνει ότι είσαι και productive. Αν χτυπάς 12ωρα αλλά τα KPIs δεν είναι αυτά που θες, ίσως το πρόβλημα να μην είναι χρόνου, αλλά εστίασης. (ΣΗΜ: Εκτός αν η εταιρεία σου σας αξιολογεί με το πόσο busy φαίνεστε!)

3. Το σύνδρομο του «περιμένω οδηγίες»

Με άλλα λόγια: Zero Ownership. Αν περιμένεις να σου πει ο CEO ή ο client ακριβώς τι να κάνεις, είσαι executioner. Κατά κανόνα, οι high performers δεν περιμένουν direction. Παίρνουν το τιμόνι και οδηγούν.

4. Το κρυφτό με τις δύσκολες συζητήσεις

Το ξέρω, κανείς δεν θέλει να πει σε κάποιον ότι η απόδοσή του είναι χάλια ή ότι το project πάει στα βράχια. Αλλά όταν αποφεύγεις το confrontation για να είσαι «καλός», υποθηκεύεις την απόδοση όλης της ομάδας. Τα standards πέφτουν, οι υπόλοιποι ξενερώνουν. Say it όπως είναι, με σεβασμό μεν, αλλά χωρίς περιστροφές.

5. Το κόλλημα στο Execution (Χωρίς Στρατηγική)

Είναι εύκολο να χάνεσαι στα tasks και στα emails. Είναι η “ζώνη ασφαλείας” μας. Αλλά αν είσαι 100% χωμένος μέσα στο execution, δεν σκέφτεσαι στρατηγικά. Αν δεν σηκώσεις το κεφάλι να δεις πού πάει το καράβι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τρακάρεις με το επόμενο παγόβουνο.

The Bottom Line: Η θεωρία των business books είναι ωραία για το LinkedIn. Στην πράξη, leadership σημαίνει να παίρνεις το ρίσκο, να κάνεις την άβολη κουβέντα, να κόβεις το θόρυβο για να δεις την ουσία και να παίρνεις την ευθύνη.

Μέχρι την επόμενη φορά,

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Σταμάτα να είσαι busy (5 tips που δεν λένε) εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Και μένουν στάσιμοι… εκεί.

Συχνά πρέπει να φύγουν για να γίνει αντιληπτή η αξία τους.

Το ειρωνικό; Πριν φύγουν, θα έχουν φροντίσει και για την ομαλή μετάβαση. Οπότε απλά βάζουν και την ταφόπλακα από πάνω τους.

Αντίθετα, όσοι εστιάζουν στην αυτοπροβολή καταφέρνουν να κερδίζουν και τις προαγωγές και την αναγνώριση.

Τι γίνεται όμως όταν δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος; Όταν δεν θέλεις να πατήσεις επί πτωμάτων; Πώς γίνεται να κάνεις καλά τη δουλειά σου και να φροντίζεις το personal branding σου ή, αλλιώς, το απαραίτητο networking;

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η αυτοπροβολή σημαίνει πως αδικείς τους άλλους. Ότι εκμεταλλεύεσαι ευκαιρίες άνισα. Είσαι όμως άδικος όταν υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου; Όταν εσύ δουλεύεις, οι άλλοι το παίζουν σωτήρες κι εσύ σωπαίνεις; Ή μήπως τελικά πυροβολείς τον ίδιο σου τον εαυτό;

Μήπως ήρθε η ώρα να σε υπερασπιστείς; Γιατί αλλιώς απλά θα νιώθεις ηλίθιος.

Πώς;

1. Προσοχή στο burnout
Το να αποδέχεσαι συνεχώς επιπλέον εργασία χωρίς αντάλλαγμα, επειδή ο άλλος βιάζεται ή «δεν μπορεί», δεν σε οδηγεί απαραίτητα σε προαγωγή. Συχνά σε οδηγεί στην εξουθένωση.

2. Άλλο βοήθεια, άλλο εκμετάλλευση
Άλλο να στηρίζεις συναδέλφους κι άλλο να κάνεις μόνιμα τη δουλειά τους. Η καλοσύνη συχνά παρερμηνεύεται.

3. Μίλα
Μην περιμένεις να ανακαλύψουν οι άλλοι την αξία σου. Παρατήρησε πώς ενημερώνουν οι άλλοι τους ανωτέρους τους και μάθε να παίζεις το παιχνίδι.

4. Δεδομένα
Παρουσίασε τη συνεισφορά σου με αριθμούς, παραδείγματα, σχόλια. Προετοιμάσου για τις αξιολογήσεις.

Το να μιλάς για όσα έχεις καταφέρει δεν είναι κακό. Είναι εργαλείο επιβίωσης στην αγορά εργασίας. Και αν, ό,τι κι αν κάνεις, παραμένεις «τρεις κι εξήντα», ίσως ήρθε η ώρα να σχεδιάσεις κάτι άλλο.

Για πολλούς, αυτό το θέμα δεν λύνεται μόνο με ένα άρθρο ή μια σκέψη. Λύνεται όταν κάποιος τους βοηθήσει να δουν καθαρά πού δίνουν, πού χάνονται και πώς μπορούν να σταθούν χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα τους.

Εσύ πού βρίσκεσαι σε όλα αυτά; Προσφέρεις και να σωπαίνεις ή Μαθαίνεις να υπερασπίζεσαι τη δουλειά σου;

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Ο φιλότιμος μένει πίσω ενώ ο πιο επιθετικός ή ο πονηρός πάει μπροστά εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Έφυγαν γιατί δεν έβρισκαν δουλειά που να τους κάνει. Γιατί οι συνθήκες εδώ δεν ήταν καλές. Γιατί έξω υπήρχαν λεφτά, οργάνωση, προοπτική.

Αυτό το είπαμε #BrainDrain. Δύσκολη απόφαση για όσους την πήραν, που άφησαν πίσω σπίτια, συνήθειες και οικογένειες.

Εύλογα όμως γεννιέται μια ερώτηση συνειρμικά για εμάς που δεν φύγαμε. Εγώ ήμουν ο ηλίθιος ή ο χωρίς εγκέφαλο; Που δούλεψα μέσα στην κρίση; Που πήρα λιγότερα από όσα άξιζα; Που αντιμετώπισα όλες εκείνες τις δύσκολες συνθήκες; Που κράτησα όρθιο ό,τι μπορούσα;

Σήμερα, χρόνια μετά, ακούμε για #BrainGain. Για τους ίδιους ανθρώπους που γυρίζουν πίσω … κάτι δεν μου κολλάει σε όλο αυτό το αφήγημα.

Σαν να χωρίσαμε την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα επιβίωσης, ενώ στην πραγματικότητα η μάχη ήταν κοινή.”

Αναρωτιέμαι γιατί βάλαμε μια απλοϊκή ταμπέλα. Φύγαμε σημαίνει ότι είμασταν έξυπνοι; Μείναμε σημαίνει ότι είμαστε χαζοί;

Η πραγματικότητα δεν νομίζω ότι είναι έτσι. Μάθαμε να δουλεύουμε χωρίς ασφάλεια. Μάθαμε να παίρνουμε αποφάσεις μέσα στο χάος. Μάθαμε να αντέχουμε πίεση, ευθύνη και αβεβαιότητα. Μάθαμε να είμαστε σταθεροί σε ένα ασταθές περιβάλλον … αυτά δεν γράφονται στο #CV … τι να γράψεις;

Αυτές οι καταστάσεις έχτισαν ανθρώπους που στέκονται όρθιοι.

Το ερώτημα δεν είναι αν ήμασταν χαζοί που μείναμε, ούτε αν ήταν έξυπνοι αυτοί που έφυγαν. Με όσα ζήσαμε, με όσα αντέξαμε, με όσα μάθαμε στην πράξη … τι κάνουμε σήμερα!

Η πραγματικότητα και η χασούρα ίσως, είναι αλλού. Εσωτερικά. Όλοι μάθαμε να επιβιώνουμε, αλλά πολλοί ξεχάσαμε να διεκδικούμε. Εμείς που μείναμε αλλά και αυτοί που έφυγαν, αντέξαμε πολλά, αλλά μικρύναμε τον εαυτό μας για να αντέξουμε την κρίση.

Το πραγματικό ερώτημα για όλους της γενιάς μας, είναι αν συνεχίζεις να ζεις σαν να είσαι ακόμα στη κρίση.

Το άρθρο Είμαστε χαζοί, που δε φύγαμε στο εξωτερικό και μείναμε στην Ελλάδα; εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Τα παρακάτω είναι τα δικά μου μαθήματα· αυτά που με πόνεσαν, με ζόρισαν, αλλά μου έμαθαν πράγματα που δεν θα μάθαινα ποτέ αν έμενα σε μια ασφαλή εταιρική καθημερινότητα.

Ρευστότητα

Το πρώτο και πιο σκληρό μάθημα ήταν το ρευστό. Στο startup δεν υπάρχει εκείνη η σιγουριά του μισθού που «μπαίνει στο τέλος του μήνα». Αν δεν έρθουν χρήματα, τίποτα δεν κινείται, ούτε στη δουλειά ούτε στο σπίτι. Αυτή η αβεβαιότητα με έμαθε να ιεραρχώ με εντελώς διαφορετικό τρόπο, να βλέπω τα πράγματα χωρίς συναισθηματισμούς και να προβλέπω ποιοι συνεργάτες θα με καθυστερήσουν πριν καν συμβεί.

Ευθύνη

Μετά έρχεται η ευθύνη. Όχι αυτή που γράφεται στα job descriptions  η πραγματική. Στο startup υπάρχει μόνο ένας υπεύθυνος: εσύ! Αν κάτι δεν γίνει, θα το κάνεις εσύ. Και ακόμη κι όταν «δεν φταις», πάλι φταις. Στο corporate μπορείς να πεις «αυτό είναι δουλειά του marketing» και να κλείσεις το laptop, εδώ όμως το marketing, το λογιστήριο, η γραμματεία, τα πάντα, είσαι εσύ. Δεν υπάρχει αφεντικό να σε πιέσει για deadlines, αλλά αν δεν πιάσεις το deadline, απλώς πληρώνεις εσύ το κόστος.

Μοναξιά

Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος. Θα βρεθείς σε συνέδρια, σε παρουσιάσεις, σε panels, όπου δεν θα υπάρχει η «ομάδα από κάτω» να σε συνοδεύσει, ούτε κάποιος να μιλάς για να μην είσαι σε μια γωνία κοιτόντας τους άλλους ενώ πίνεις τον καφέ για να μην νιώθεις σαν τη ”μύγα μεσ’ το γάλα”. Στην αρχή είναι περίεργο, τελικά μαθαίνεις το πιο σημαντικό: να στηρίζεσαι σε εσένα και να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου όταν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο μόνος.

Πωλήσεις

Και μετά έρχονται οι πωλήσεις, που είναι από τα πιο σκληρά αλλά και τα πιο πολύτιμα μαθήματα. Οι πωλήσεις σε αναγκάζουν να γνωρίσεις σε βάθος το προϊόν σου, αλλά κυρίως τον πελάτη σου. Μαθαίνεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν ακριβώς τι χρειάζονται ή πώς να το εκφράσουν. Ο ρόλος σου είναι να μεταφράσεις την πολυπλοκότητα σε καθαρότητα και να δείξεις ξεκάθαρα πώς αυτό που προσφέρεις λύνει ένα πραγματικό πρόβλημα στη ζωή τους.

Και ναι, πολλές φορές καταλαβαίνεις ότι αν δεν τους δώσεις κάτι ξεκάθαρο, δομημένο και «έτοιμο προς κατανάλωση», απλώς δεν προχωράει τίποτα.

Μισθός

Τώρα όταν θα έρθει η πρώτη του μήνα, δε θα σου έρθει ο μισθός. Θα πληρωθείς όταν πληρώσει ο πελάτης, αφού εξοφληθούν ΦΠΑ, ΕΦΚΑ, ρεύμα, τηλέφωνο και όποια άλλη τρύπα είναι ανοιχτή.

Αυτό αλλάζει πλήρως τον τρόπο που βλέπεις την αμοιβή σου. Σταματάς να σκέφτεσαι μηνιαία και αρχίζεις να σκέφτεσαι σε ετήσια βάση. Ορίζεις τι θέλεις να βγάζεις μέσα στη χρονιά και ό,τι ξεπερνά αυτό το νούμερο γίνεται κέρδος όχι δεδομένο.

Παράλληλα μαθαίνεις να σέβεσαι την περιοδικότητα. Στη δική μου περίπτωση, στο corporate training και το coaching, από Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο σχεδόν δεν κινείται τίποτα. Άρα πρέπει να δουλέψω 9 μήνες για να καλύψω 12. Αυτό σε αναγκάζει να σχεδιάσεις καλύτερα, να δομήσεις πιο έξυπνα προϊόντα και να διαχειριστείς σωστά τον χρόνο σου.

Συνεργάτες

Αργά ή γρήγορα θα αρχίσεις να συνεργάζεσαι με εξωτερικούς συνεργάτες. Και τότε καταλαβαίνεις πόσο χρήσιμα είναι όλα εκείνα τα corporate skills που κάποτε υποτιμούσες: deadlines, spreadsheets, reminders, οργάνωση, επιμονή. Τους πληρώνεις από το δικό σου ρευστό, και αν δεν κάνουν τη δουλειά τους, τίποτα δεν προχωράει. Έτσι μαθαίνεις στην πράξη τι σημαίνει management και (δυστυχώς ή ευτυχώς) θα αρχίσεις να σου θυμίζεις τον «σπαστικό» προϊστάμενο που σε κυνήγαγε.

Ηγεσία

Η ηγεσία γίνεται πραγματική όταν προσλάβεις τον πρώτο σου άνθρωπο. Δεν είναι μόνο να μπορεί να κάνει τη δουλειά. Πρέπει να ταιριάζει στον ρυθμό σου, στον τρόπο που κινείσαι, και να σε βοηθά να πηγαίνεις πιο γρήγορα όχι πιο αργά. Και κάπου εκεί έρχεται και ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια: το να απολύεις. Δεν είναι εύκολο. Και όποιος λέει ότι είναι, απλώς δεν το έχει ζήσει σωστά.

Επαγγελματική Ανάπτυξη

Κάποια στιγμή ξυπνάς μια μέρα και καταλαβαίνεις ότι έχεις αλλάξει. Έχεις ωριμάσει, έχεις αποκτήσει δεξιότητες και ανθεκτικότητα που ούτε φανταζόσουν ότι θα χρειαστούν, και βρίσκεσαι συνέχεια μπροστά σε νέα soft skills που πρέπει να καλλιεργήσεις. Είναι ένα συνεχές evolving, χωρίς τέλος.

Περιβάλλον (φίλοι & οικογένεια)

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι άνθρωποι γύρω σου: φίλοι, οικογένεια, συνεργάτες. Χρειάζεσαι εκείνους που σε κρατούν προσγειωμένο, που σου λένε την αλήθεια χωρίς ωραιοποιήσεις και που σε επαναφέρουν όταν ξεφεύγεις. Παράλληλα, μαθαίνεις να προστατεύεσαι από όσους σε ρίχνουν με φράσεις τύπου «Δεν καθόσουν ήσυχος;» ή «Άνοιξαν θέσεις στο Δημόσιο».

Ικανοποίηση

Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το καλύτερο κομμάτι: το enjoyment. Εκείνο που σε κάνει να ξυπνάς με όρεξη το πρωί. Το να έχεις έναν στόχο, να ξέρεις ότι κάτι που δημιουργείς βοηθά ανθρώπους, ότι τους προσφέρεις μια υπηρεσία που τους φαίνεται πολύτιμη, ότι νιώθουν καλά όταν σε πληρώνουν γιατί καταλαβαίνουν την αξία αυτού που τους δίνεις. Κάτι που για εσένα είναι αυτονόητο, για εκείνους γίνεται ένας νέος κόσμος.

Παρόλο που είμαι πιστοποιημένος σε μεθοδολογίες startup coaching και το εφαρμόζω με πελάτες μου, συνεχίζω ακόμη να μαθαίνω. Και όσο εξελίσσομαι, τόσο πιο πολύ επιβεβαιώνω ότι αυτή η διαδρομή, με όλα της τα πάνω και τα κάτω, αξίζει.

Αν είσαι σε φάση σκέψης, μετάβασης ή απλώς νιώθεις ότι “κάτι δεν κουμπώνει” στο corporate σου, στείλε μου μήνυμα. Όχι για να σου πουλήσω όνειρα αλλά για να σου πω αν αυτό που σκέφτεσαι στέκει στην πραγματικότητα. Let’s connect +

Το άρθρο 9 πράγματα που δεν σου λέει κανείς πριν φύγεις από το corporate εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Η θεωρία του Bowen μιλά για την προσωπική διαφοροποίηση: την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τι νιώθουμε, τι θέλουμε και τι σκεφτόμαστε από αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Όταν αυτή η ισορροπία είναι εύθραυστη, το άγχος ανεβαίνει και οι αποφάσεις θολώνουν. Ξαφνικά, κάθε επιλογή μοιάζει επικίνδυνη, σαν να κρίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι.

Και τότε εμφανίζεται η αναποφασιστικότητα. Όχι επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να ακούσουμε τη δική μας φωνή μέσα στον θόρυβο των προσδοκιών, των φόβων και των πιθανών αντιδράσεων των άλλων. Όσο περισσότερο μπλέκονται αυτά μεταξύ τους, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πούμε «αυτό είναι το δικό μου θέλω».

Η ενίσχυση της διαφοροποίησης δεν είναι κάτι μαγικό είναι μια διαδικασία. Μαθαίνουμε να μένουμε σε σχέση με τους άλλους χωρίς να χανόμαστε, να αντέχουμε το άγχος χωρίς να παρασυρόμαστε, να ακούμε τη δική μας φωνή χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούμε. Και όσο το καλλιεργούμε, τόσο πιο καθαρά βλέπουμε τις επιλογές μας και τόσο πιο ελεύθερα τις κάνουμε.

Αυτή τη Κυριακή (26 Απριλίου στις 19.00) έχουμε 3ώρο Online workshop πάνω στο Πως Αποφασίζουμε & Πως Ξεχωρίζουμε τα Πρέπει των άλλων από τα Θέλω τα δικά μας.

Συμπληρώστε τη φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος για να πάρετε πληροφορίε

Το άρθρο Ανάμεσα στα Θέλω μας και τα Πρέπει τους εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Το Παράδοξο του 21ου Αιώνα

Κάποτε είχαμε χάρτες σε διαστάσεις σεντονιού για να μας καθοδηγήσουν στις παραλίες των νησιών ή στην εθνική. Μετά περάσαμε στα βιβλία-οδηγούς και τώρα, απλά λέμε τη διεύθυνση και η τεχνολογία μας σερβίρει κάθε πληροφορία στην οθόνη μας.

Κάποτε, σε ένα ταξίδι, έπρεπε να σταματήσεις σε ένα καρτοτηλέφωνο για να ενημερώσεις που είσαι. Τώρα, το στίγμα σου είναι στη διάθεση όποιου το έχεις μοιραστεί. Αν πάθεις κάτι, ένα απλό μήνυμα αρκεί για να σε βρουν. Αλλά εδώ κρύβεται η παγίδα, θα σε βρουν και από το γραφείο. Τελικά, ενώ η τεχνολογία υποσχέθηκε να μας χαρίσει χρόνο, μας έκανε “διαθέσιμους” 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, 52 εβδομάδες το χρόνο, όλο το χρόνο, κάθε χρόνο.

Και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στην ιεραρχία, τόσο αυξάνεται η διαθεσιμότητα και μειώνεται η ιδιωτικότητα και η ξενοιασιά. Μήπως, τελικά, η αναρρίχηση στην κορυφή κοστίζει την ίδια μας τη ζωή;

Η Ψευδαίσθηση της “Ελευθερίας”

Η τηλεργασία έσπασε τα δεσμά του γραφείου και μας έδωσε τη δυνατότητα να δουλεύουμε από παντού. Όμως, μαζί με αυτό, έφερε το γραφείο μέσα στο υπνοδωμάτιο. Σταματάει ποτέ η δουλειά όταν το laptop παραμένει ανοιχτό πάνω στο τραπέζι της κουζίνας;

Την ίδια στιγμή, τα social media μας θέλουν μόνιμα πετυχημένους, χαρούμενους και ακούραστους. Ιδανικά όμορφους, γυμνασμένους, χωρίς μαύρους κύκλους. Μέσα σε αυτή την κατασκευασμένη τελειότητα, πόσο παραγωγικοί είμαστε πραγματικά; Και κυρίως, πόσο έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να χαθεί;

Η Αξία του “Τίποτα”

Όταν ήμουν μικρός, ειδικά το καλοκαίρι, ο μεσημεριανός ύπνος ήταν “επιβολή”. Σήμερα, μοιάζει με ακατόρθωτο επίτευγμα. Νιώθουμε ενοχές όταν δεν κάνουμε κάτι “χρήσιμο”, όχι μόνο στη δουλειά, αλλά ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα ποσοστά του burnout εκτοξεύονται. Το παράδοξο είναι ότι ακόμα μας εκπλήσσει. Ας το παραδεχτούμε: η νέα πολυτέλεια του 2026 δεν είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, αλλά ένα Σαββατοκύριακο με το κινητό κλειστό.

Επαναπροσδιορίζοντας την Επιτυχία

Είναι προτιμότερη η ποσοτική ή η ποιοτική επιτυχία; Τι να τον κάνεις τον μεγάλο μισθό αν δεν έχεις ούτε μία ώρα να τον “ξοδέψεις” με τους ανθρώπους που αγαπάς;

Το κίνημα του #SoftLife, που ξεκίνησε από τη Νιγηρία και εξαπλώνεται παγκοσμίως, προτείνει έναν τρόπο ζωής που εστιάζει στην άνεση, τη γαλήνη και τη συνειδητή επιλογή. Ίσως η σωτηρία μας να έρθει τελικά από τη #GenZ, την οποία οι περισσότεροι κατηγορούν για “αδιαφορία”, ενώ εκείνη απλώς αρνείται να καεί στον βωμό μιας ανούσιας παραγωγικότητας.

Ένα τελευταίο δίλημμα

Ποτέ δεν ήμουν των άκρων. Πιστεύω στη χρυσή τομή. Στο να λέμε “όχι” σε κάτι, για να πούμε ένα μεγάλο “ναι” σε κάτι άλλο. Αυτό το “όχι” ίσως ξεβολέψει τους άλλους, αλλά θα βολέψει εμάς και την οικογένειά μας.

Ας ξεκινήσουμε με τα απλά: όταν τελειώνουμε τη δουλειά, να την τελειώνουμε πραγματικά. Όχι “άλλα 5 λεπτά για μια εκκρεμότητα”. Ας κάνουμε κάτι άσκοπο σήμερα. Κάτι χωρίς λόγο. Ίσως εκεί να κρύβεται μια ισορροπία που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα

Αθανασόπουλος Γιάννης
Corporate Master NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Καριέρα ή Ελεύθερος Χρόνος; Τα νέα αδιέξοδα της ψηφιακής εποχής εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Είναι σαν να προσπαθούν περισσότερο να μην αποτύχουν, παρά να πετύχουν. Σαν να πιστεύουν ότι η επιτυχία έρχεται από την αποφυγή της αποτυχίας.

«Φοβάμαι μην κάνω λάθος», μου είπε μια Marketing Manager σε ένα business coaching.

Η αλήθεια;
Όλοι έχουμε πάρει λάθος αποφάσεις. Και συχνά οι πιο πετυχημένοι έχουν κάνει… τις περισσότερες. Η διαφορά είναι ότι ήταν έτοιμοι να τις διορθώσουν γρήγορα και έτσι στο τέλος, τους έβγαινε ο στόχος.

Σε ένα Business Coaching με μία Marketing Manager μου είπε πρόσφατα: «Είναι σαν το τάβλι. Αυτή η ζαριά ήρθε, αυτή θα παίξεις».

Έχουμε μια λέξη για όλα αυτά: τόλμη. Το να μπαίνεις στο παιχνίδι χωρίς να έχεις όλες τις απαντήσεις. Το να προχωράς, όχι να περιμένεις. Το μόνο πράγμα για το οποίο μπορείς να είσαι πραγματικά σίγουρος είναι ότι όλα αλλάζουν.

Αυτό που χρειάζεται να εμπιστευτείς… είναι εσένα. Ότι θα το καταλάβεις, θα το προλάβεις και θα το διορθώσεις.

Όσοι αναλύουν τα πάντα δεν είναι αδύναμοι. Είναι έξυπνοι, ικανοί και έμπειροι επαγγελματίες. Απλώς δεν βεβαιώνονται εύκολα και έτσι χάνουν ευκαιρίες.

Για αυτούς δημιούργησα το theYmodel: ένα thinking frame που βοηθά να παίρνεις αποφάσεις πιο γρήγορα, να ξεκαθαρίζεις τις επιλογές σου και να αρπάζεις ευκαιρίες πριν χαθούν.

Αθανασόπουλος Γιάννης
Corporate Master NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Οι ευκαιρίες που χάνεις όταν δεν αποφασίζεις εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Το κόστος που περνάει κάτω από το ραντάρ

Οι συγκρούσεις σπάνια κοστολογούνται ευθέως. Εμφανίζονται έμμεσα, μέσα από:

• καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων
• επαναλαμβανόμενες συζητήσεις χωρίς κατάληξη
• meetings με υψηλή ένταση, καυγάδες και χαμηλό αποτέλεσμα
• σιωπηλή αντίσταση στην εκτέλεση
• απώλεια ταλέντων & ενδιαφέροντος

Αυτά δεν θεωρούνται «πρόβλημα». Θεωρούνται καθημερινότητα. Κι όμως, αποτελούν έναν από τους πιο σταθερούς μηχανισμούς απώλειας απόδοσης.

Όταν η σύγκρουση γίνεται θέμα σχέσης

Η σύγκρουση από μόνη της δεν είναι το ζήτημα. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει μετά. Όταν δεν υπάρχει κοινό πλαίσιο επικοινωνίας:

• οι διαφωνίες προσωποποιούνται
• οι συζητήσεις φορτίζονται συναισθηματικά
• η εμπιστοσύνη διαβρώνεται σταδιακά

Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση παύει να αφορά το θέμα. Αφορά τη σχέση. Και τότε, κάθε επόμενη απόφαση γίνεται δυσκολότερη.

Η ψευδαίσθηση της συμφωνίας

Ένα από τα πιο ακριβά φαινόμενα στις οργανώσεις είναι η επιφανειακή ευθυγράμμιση. Ένα απλό «ναι» στο meeting συχνά μπορεί να σημαίνει:

• «δεν θέλω να ανοίξω σύγκρουση»
• «δεν νιώθω ασφάλεια να διαφωνήσω & να μιλήσω»
• «θα πω ναι και θα κάνω ότι νομίζω»

Η φαινομενική ηρεμία κρύβει εσωτερική απόσταση και η εσωτερική απόσταση επιβραδύνει την λειτουργεία του οργανισμού.

Ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό;

Όχι «η ομάδα» γενικά, ούτε ο κάθε εργαζόμενος προσωπικά, αλλά:

• η ηγεσία, σε χρόνο, ενέργεια (και κατ’ επέκταση χρήμα)
• ο οργανισμός, σε ταχύτητα αποφάσεων
• οι άνθρωποι, σε δέσμευση, εμπιστοσύνη και ικανοποίηση

Με τον καιρό, το κόστος μεταφέρεται στην κουλτούρα και μετά η αλλαγή – επαναφορά θα είναι δύσκολή

Από τη διαχείριση σύγκρουσης στη διαχείριση σχέσης

Οι οργανισμοί που μειώνουν ουσιαστικά αυτό το κόστος δεν το κάνουν επειδή εξαφάνισαν τις συγκρούσεις, το κάνουν επειδή:

• έδωσαν χώρο και ‘’γλώσσα’’ στις δύσκολες συζητήσεις
• δημιούργησαν πλαίσια όπου η διαφωνία δεν απειλεί τη σχέση

Με άλλα λόγια, επένδυσαν σκόπιμα στο πώς χτίζονται και συντηρούνται οι επαγγελματικές σχέσεις. Όχι ως soft skill. Αλλά ως μηχανισμό απόδοσης.

Γιατί δεν το μετράμε τελικά;

Γιατί δυστυχώς οι σχέσεις δεν αποτυπώνονται εύκολα σε dashboards και σε spreadsheets. Όμως καθορίζουν το πόσο:

• γρήγορα αποφασίζουμε
• καθαρά συνεργαζόμαστε
• πρόθυμα αναλαμβάνουμε ευθύνη

Ίσως το κρίσιμο ερώτημα για κάθε οργανισμό δεν είναι «πόσες συγκρούσεις έχουμε;» αλλά: «τι ποιότητα σχέσεων απαιτεί το επίπεδο απόδοσης που ζητάμε;»

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
Corporate Trainer, Coach, Developer

Το άρθρο Το πραγματικό κόστος των εσωτερικών συγκρούσεων (και γιατί δεν το μετράτε) εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.