Υπάρχουν μερικά email που εύχεσαι να μην ανοίξεις ποτέ. Ένα από αυτά έρχεται συνήθως τη Δευτέρα το πρωί, με τίτλο «Παραίτηση» και αποστολέα τον υπάλληλο που μόλις ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και ετοιμαζόταν να πιάσει δουλειά.
Παίρνεις τη γνώριμη ψυχρολουσία. Σκέφτεσαι τον χρόνο που αφιέρωσες, την υπομονή και την ενέργεια που επενδύθηκε… και όλα αυτά για να δεις τον άνθρωπο αυτόν να φεύγει πριν καλά-καλά παράγει το πρώτο του αποτέλεσμα.
Γιατί οι υπάλληλοι «την κάνουν» αμέσως μετά το training; Δύο είναι οι βασικοί λόγοι:
1. Το σύνδρομο του «Imposter» (Overwhelm) Η εκπαίδευση ήταν χαοτική, οι πληροφορίες πάρα πολλές, και ο άνθρωπος ένιωσε ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ, επιλέγοντας τελικά την έξοδο.
Πώς να το προλάβεις; Micro-Step Strategy το λένε… Αντί να τους ρίχνεις στα βαθιά με το που τελειώσει το training, δοκίμασε μικρά projects. Να ξεκινήσουν από κάτι απλό. Κάτι που θα τους βοηθήσει να γνωριστούν με την ομάδα και να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους ότι «ναι, μπορώ να τα καταφέρω σε αυτή την εταιρεία και με αυτούς τους ανθρώπους».
2. Το σοκ της πραγματικότητας (Expectation Mismatch) Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης όλα έμοιαζαν θεωρητικά, ελεγχόμενα, χαλαρά και φιλικά. Μόλις όμως ήρθε η ώρα της αληθινής δουλειάς, ο υπάλληλος συνειδητοποίησε ότι «άλλα περίμενε και άλλα είδε»… και όπου φύγει-φύγει!
Εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν έχεις και πολλά να κάνεις.
Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι. Αν δεν μπορεί να τα καταφέρει ή δεν θέλει να ζοριστεί, καλύτερα δεν είναι να σταματήσει πριν επενδύσεις κι άλλο χρόνο; Πριν ανέβει η πίεση σου, επειδή εσύ απαιτείς να δουλεύει αλλιώς κι εκείνος δουλεύει αλλιώς;
Από την άλλη… ίσως να έχει και δίκιο. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να γυρίσεις πίσω και να κάνεις μια ειλικρινή αυτοκριτική για τον τρόπο που διοικείς και τρέχεις την εταιρεία σου. Ίσως, ψάχνοντας το, ανακαλύψεις ότι και άλλοι υπάλληλοί σου θέλουν να φύγουν, αλλά δεν το κάνουν απλώς για να μη χάσουν την αποζημίωση..
Αθανασόπουλος Γιάννης
