Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο «δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος» και στο «δεν έχω καταλάβει πού βρίσκομαι». Η πρώτη πρόταση εκφράζει εσωτερική δύναμη, αυτοπεποίθηση και συνειδητή απόφαση. Η δεύτερη, όμως, κρύβει απλώς έλλειψη επίγνωσης.

Αφορμή για αυτή τη σκέψη ήταν ένα νεαρό ζευγάρι που, με φόντο το λευκό μιας εκκλησίας στις Κυκλάδες, αποφάσισε να ποζάρει ημίγυμνο με αισθησιακές στάσεις την ώρα της λειτουργίας, την ίδια στιγμή που οι πιστοί έμπαιναν στον ναό.

Είναι φαινόμενο της εποχής να μην κάνουμε συνειδητές επιλογές για τη ζωή, την καριέρα ή τη συμπεριφορά μας. Αντίθετα, πολλοί λειτουργούμε στον «αυτόματο πιλότο»:

• Ακολουθούμε το επόμενο trend απλώς για να νιώθουμε εντός επικαιρότητας.
• Υιοθετούμε στάσεις και απόψεις για να φανούμε εξυπνότεροι, πιο εναλλακτικοί ή πιο «προχωρημένοι» στους γύρω μας.

Όταν δηλώνεις ότι «δε σε νοιάζει», είναι επειδή έχεις κατασταλάξει βαθιά στις δικές σου αξίες ή μήπως είναι μια βολική δικαιολογία για να μην αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι απλώς αναπαράγεις όσα σου επιβάλλει το περιβάλλον σου;

Η πραγματική ελευθερία δεν είναι να αδιαφορείς στα τυφλά. Είναι να κατανοείς πλήρως ποιος είσαι, πού βρίσκεσαι και γιατί κάνεις αυτό που κάνεις.

Παρατηρούμε πολλούς στους χώρους εργασίας να μιλάνε χωρίς να τους ενδιαφέρει αν ενοχλούν, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς σεβασμό στον συνάνθρωπο. Αυτό δεν είναι inclusivity … είναι ένα κρυφτό με τις λέξεις. Το inclusivity δεν αφορά μόνο τη μία πλευρά («το κατεστημένο») που πρέπει να σεβαστεί το διαφορετικό και να του δώσει χώρο. Αφορά και την άλλη πλευρά («το διαφορετικό»), που οφείλει να σεβαστεί τον χώρο που της δίνεται και να μην προκαλεί απλώς για να προκαλέσει.

Για να σταματήσεις να αντιδράς σπασμωδικά και χωρίς κρίση, χρειάζεται να αποδομήσεις τις αυτόματες αντιδράσεις σου, να κατανοήσεις τον εαυτό σου και να επανασχεδιάσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και αποφασίζεις.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι οι συμπεριφορές μας μας χαρακτηρίζουν, κι αν δεν μας αρέσουν οι χαρακτηρισμοί των άλλων, είναι πολύ πιθανό αυτοί να πηγάζουν από τη δική μας στάση.

Χρειάζεται, με άλλα λόγια, ένα Re-Engineering του εαυτού σου.

Όταν ανακατασκευάσεις τον εσωτερικό σου χάρτη από την αρχή, οι επιλογές σου παύουν να είναι τυχαίες ή επιφανειακές. Γίνονται απόλυτα συνειδητές — και τότε, το αν «σε νοιάζει» ή όχι, αποκτά πραγματικό βάρος.

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Δε με νοιάζει ή Δεν έχω καταλάβει; εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Πραγματικά, πολλοί αναρωτιόμαστε αν έχει αξία. Όταν φτάνουμε στο Exit Interview, τις περισσότερες φορές η εταιρεία δεν φαίνεται να έχει άμεσο σκοπό να αλλάξει δομές. Συχνά γίνεται γιατί, σε μια εποχή όπου το employer branding παίζει καθοριστικό ρόλο, αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να υποτιμάται.

Ο εργαζόμενος, από την άλλη, πάει για να «τα πει»… άρα τι αξίζει τελικά; Γιατί να μην έχουν ειπωθεί νωρίτερα; Γιατί να μην έχει παρθεί απόφαση πιο πριν; Αξίζει να αφιερώσουμε άλλη μία ώρα σε κάτι τέτοιο;

Γενικά
Το Exit Interview αποτελεί μια ουσιαστική διαδικασία για κάθε οργανισμό που θέλει να εξελίσσεται και να βελτιώνει το εργασιακό του περιβάλλον. Δεν είναι απλώς μια τυπική συνάντηση πριν την αποχώρηση ενός εργαζομένου, αλλά μια ευκαιρία διαλόγου και κατανόησης. No failure, only feedback, όπως λέμε.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η εταιρεία μπορεί να λάβει πληροφορίες που δύσκολα φτάνουν στη διοίκηση μέσω των τυπικών καναλιών, με στόχο να αξιοποιηθούν προς όφελος του μέλλοντος.

Από την άλλη
Ο εργαζόμενος συχνά πηγαίνει εκεί για να μιλήσει… ή πιο σωστά, για να εκφράσει παράπονα για πρόσωπα και καταστάσεις. Πολλοί φεύγοντας λένε «τους τα είπα και ησύχασα».

Το ζητούμενο όμως δεν είναι να ειπωθούν όλα στο τέλος. Είναι να μην φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο. Να έχει προηγηθεί διάλογος. Να υπάρχει χώρος και τρόπος έκφρασης νωρίτερα. Να μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει τα θέματα του εγκαίρως, ώστε να λυθούν και να μη χρειαστεί ποτέ ένα Exit Interview.

Στην ουσία
Κατά τη διάρκεια ενός Exit Interview, ο εργαζόμενος καλείται να μοιραστεί την εμπειρία του μέσα στον οργανισμό. Με βάση την ατζέντα, συζητούνται θέματα όπως το εργασιακό περιβάλλον, η συνεργασία με την ομάδα, η επικοινωνία με τη διοίκηση, καθώς και οι λόγοι που οδήγησαν στην αποχώρηση.

Η διαδικασία αυτή δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθούν τόσο οι προκλήσεις όσο και τα δυνατά σημεία του οργανισμού. Η αξία της γίνεται ουσιαστική όταν οι πληροφορίες που συλλέγονται αξιοποιούνται με συνέπεια, ενισχύοντας μια κουλτούρα εμπιστοσύνης και διαφάνειας.

Employer branding
Ένας εργαζόμενος, φεύγοντας, πρέπει να αισθάνεται ότι ακούστηκε και ότι όσα ειπώθηκαν θα αξιολογηθούν. Όταν υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία, είναι πιο πιθανό να διατηρήσει θετική εικόνα για την εταιρεία, να τη συστήσει στο μέλλον ή ακόμη και να επιστρέψει υπό διαφορετικές συνθήκες.

Κλείσιμο
Το Exit Interview δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής, αλλά ένα σημείο μάθησης. Κάθε εμπειρία μπορεί να γίνει οδηγός για βελτίωση και εξέλιξη.
Το ζητούμενο, όμως, είναι να καταφέρεις να επικοινωνήσεις τη θέση σου πριν φτάσεις στην αγανάκτηση. Σήμερα υπάρχουν εργαλεία και μεθοδολογίες (όπως το NLP) που μπορούν να σε βοηθήσουν να δομήσεις τον λόγο σου και να εκφραστείς πιο αποτελεσματικά.

Μια μικρή ιστορία
Λίγο μετά το Πάσχα, σε ένα coaching session, μια επαγγελματίας ήθελε να ζητήσει μια παροχή από το HR της εταιρείας της. Δεν ήθελε σύγκρουση, αλλά φοβόταν ότι δεν θα εισακουστεί. Δουλέψαμε μαζί πώς να δομήσει το αίτημά της με σαφήνεια και επιχειρήματα.

Τελικά, δεν χρειάστηκε ποτέ Exit Interview. Η συζήτηση έγινε στην ώρα της, με τον σωστό τρόπο και πέτυχε αυτό που ήθελε, χωρίς να φτάσει στο «τελευταίο στάδιο».

Ίσως τελικά το Exit Interview να μην είναι εκεί για να λέμε όσα δεν ειπώθηκαν… αλλά για να μας θυμίζει ότι πρέπει να τα λέμε νωρίτερα.

Με κάθε βήμα, we make a successful future.

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Exit Interview εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Τι ακριβώς είναι;

Το workation σας επιτρέπει να μεταφέρετε το «γραφείο» σας σε έναν προορισμό διακοπών. Αντί να περιμένετε το Σαββατοκύριακο, επιλέγετε τον προορισμό, ταξιδεύετε για παράδειγμα Τετάρτη βράδυ και αποδράτε αλλάζοντας παραστάσεις. Εργάζεστε κανονικά κατά τη διάρκεια του ωραρίου σας και εξερευνάτε ένα νέο μέρος αμέσως μετά!

Τα 3 μεγαλύτερα οφέλη:

• Μείωση του στρες: Η αλλαγή περιβάλλοντος προλαμβάνει το burnout.
• Δημιουργικότητα: Νέα ερεθίσματα κατά κανόνα φέρνουν νέες ιδέες και αλλαγή στη καθημερηνότητα.
• Zero ενοχές: Είστε απόλυτα συνεπείς στη δουλειά σας, ενώ παράλληλα κρατάτε τις ημέρες της κανονικής σας άδειας για αργότερα.

Σημεία προσοχής για πετυχημένο Workation:

Το Α και το Ω: Πριν κλείσετε διαμονή, βεβαιωθείτε ότι ο προορισμός διαθέτει αξιόπιστο, γρήγορο Wi-Fi και έναν ήσυχο χώρο που μπορεί να λειτουργήσει ως γραφείο.

On-site check: Βεβαιωθείτε ότι δεν πρόκειται να σας καλέσουν εκτάκτως για κάποιο meeting στο γραφείο.

Οικογενειακό πλάνο: Αν έχετε οικογένεια … ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσετε για λίγο τα παιδιά στη γιαγιά ή στο παππού.

Tip για τις εταιρίες … μερικές παροχές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά για τους εργαζόμενους, δεν κοστίζουν τίποτα!

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Workation: κάτι που γίνεται στο εξωτερικο και ίσως να αλλάζει το γραφείο όπως το ξέραμε εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Και η αλήθεια είναι ότι έτσι συμβαίνει για τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μας. Η απάντηση κρύβεται κάπου στο: «Τρέχω να τα προλάβω όλα», «Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας δρόμου», «Δεν μου μένει καθόλου χρόνος για μένα».

Ναι, υπάρχει και επιστημονικός όρος γι’ αυτό: Survival Mode ή λειτουργία επιβίωσης.

Είναι αυτό το συναίσθημα όπου στο τέλος της ημέρας νιώθεις ότι σε «πήρε η μπάλα». Προσπαθείς να είσαι όλα για όλους, με αποτέλεσμα να μην μένει καθόλου χώρος για τις δικές σου ανάγκες.

Στο survival mode, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Με άλλα λόγια, απλώς αντιδρούμε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Διαχειριζόμαστε κρίσεις, σβήνουμε φωτιές και αναβάλλουμε τη δική μας ηρεμία για «κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν θα χαλαρώσουν τα πράγματα».

Η αλήθεια όμως είναι μία: Η ζωή δεν πρόκειται να «ηρεμήσει» από μόνη της. Οι υποχρεώσεις θα είναι πάντα εκεί. Το θέμα είναι πώς επιλέγεις εσύ να σταθείς απέναντί τους.

Εύκολο; Όχι. Το να βγεις από τον αυτόματο πιλότο και να ξαναβρείς τα όριά σου, την καθαρότητά σου και τον έλεγχο της καθημερινότητάς σου δεν είναι απλό. Θέλει απόφαση, δομή και τα κατάλληλα εργαλεία.

Ένα γρήγορο Tip για σήμερα:

Σκέψου όλους τους ρόλους που έχεις μέσα στην ημέρα σου (π.χ. εργοδότης/εργαζόμενος, σύντροφος, γονιός, φίλος, καθαρίστρια, οδηγός ταξί… ακόμα και σάκος του μποξ για τους άλλους).

1. Γράψτους σε ένα χαρτί και δίπλα από τον καθένα σημείωσε 2-3 λόγους για τους οποίους μπαίνεις σε αυτόν τον ρόλο.
2. Προσοχή: Κάποιοι λόγοι θα είναι καθαρά δικοί σου, άλλοι θα ξεκινούν από ένα «πρέπει», άλλοι από ένα «θέλω» και άλλοι από ένα «είμαι».
3. Βρες το όφελος: Για κάθε λόγο, προσπάθησε να εντοπίσεις τι κερδίζεις εσύ εσωτερικά. Ποιο είναι το εσωτερικό σου κίνητρο;

Κάνοντας αυτή την άσκηση, δεν θα γλιτώσεις αυτόματα χρόνο, αλλά θα ανακαλύψεις τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους κάνεις ό,τι κάνεις.

Αν καθίσεις και δεις αν αυτοί οι λόγοι είναι αρκετά καλοί για εσένα ή αν απλά σε «αδειάζουν» και δεν τους βρίσκεις νόημα, συγχαρητήρια: μόλις βρήκες την αφετηρία για το από πού μπορείς να ξεκινήσεις να αλλάζεις τα πράγματα στην καθημερινότητά σου!

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Όταν η καθημερινότητα μοιάζει με αγώνα δρόμου (χωρίς τερματισμό) εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Το έχω ζήσει κι εγώ. Να δουλεύω απλώς για να μην υπάρχουν προβλήματα, χωρίς πραγματική διάθεση και με κανέναν ενθουσιασμό, πείθοντας τον εαυτό μου ότι η δουλειά μου είναι «εντάξει». Ήταν άνετο και προβλέψιμο αλλά ταυτόχρονα περιοριστικό… σαν ένα χρυσό κλουβί.

Μπορεί να αλλάξει αυτό; Ναι … αλλά μόνο αν το αποφασίσεις.

Οι περισσότεροι θα πουν «όχι». Άλλοι νιώθουν την ανάγκη για αλλαγή, αλλά διστάζουν, αναρωτώμενοι ποιο είναι το τίμημα. Η αλήθεια είναι απλή: για να αλλάξει κάτι, πρέπει να βγεις από το καβούκι σου (comfort zone)

Η μία επιλογή είναι να αλλάξεις κάτι μέσα στον ίδιο εργασιακό χώρο. Να αναλάβεις ένα νέο project, να δοκιμάσεις έναν διαφορετικό ρόλο ή να εμπλακείς σε κάτι καινούριο. Ακόμα και μικρές αλλαγές μπορούν να σε κάνουν να σκεφτείς και να λειτουργήσεις διαφορετικά, βοηθώντας σε να ξαναβρείς το ενδιαφέρον σου.

Η πιο δυναμική επιλογή είναι να αλλάξεις εργασία. Ένα νέο περιβάλλον σε αναγκάζει να προσαρμοστείς νέα άτομα, νέες διαδικασίες, νέες προκλήσεις. Μπορεί να είναι άβολο, αλλά ενεργοποιεί το μυαλό σου και σε εξελίσσει.

Ωστόσο, κάθε αλλαγή έχει συνέπειες. Πριν αποφασίσεις, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ρουτίνα σου; Θέλεις πραγματικά κάτι διαφορετικό;

Να θυμάσαι: το να είσαι αυτός που δουλεύει 9 με 5 χωρίς να ζητά κάτι παραπάνω είναι απόλυτα εντάξει αρκεί να είναι μια συνειδητή επιλογή.

Εσύ τι πιστεύεις; Δουλεύεις μόνο για τον μισθό ή για κάτι περισσότερο;

With every step, we make a successful future.

Αθανασόπουλος Γιάννης .ΜΒΑ
Master NLP Corporate Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Ο μισθός είναι το μόνο που θέλω εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Παίρνεις τη γνώριμη ψυχρολουσία. Σκέφτεσαι τον χρόνο που αφιέρωσες, την υπομονή και την ενέργεια που επενδύθηκε… και όλα αυτά για να δεις τον άνθρωπο αυτόν να φεύγει πριν καλά-καλά παράγει το πρώτο του αποτέλεσμα.

Γιατί οι υπάλληλοι «την κάνουν» αμέσως μετά το training; Δύο είναι οι βασικοί λόγοι:

1. Το σύνδρομο του «Imposter» (Overwhelm) Η εκπαίδευση ήταν χαοτική, οι πληροφορίες πάρα πολλές, και ο άνθρωπος ένιωσε ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ, επιλέγοντας τελικά την έξοδο.

Πώς να το προλάβεις; Micro-Step Strategy το λένε… Αντί να τους ρίχνεις στα βαθιά με το που τελειώσει το training, δοκίμασε μικρά projects. Να ξεκινήσουν από κάτι απλό. Κάτι που θα τους βοηθήσει να γνωριστούν με την ομάδα και να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους ότι «ναι, μπορώ να τα καταφέρω σε αυτή την εταιρεία και με αυτούς τους ανθρώπους».

2. Το σοκ της πραγματικότητας (Expectation Mismatch) Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης όλα έμοιαζαν θεωρητικά, ελεγχόμενα, χαλαρά και φιλικά. Μόλις όμως ήρθε η ώρα της αληθινής δουλειάς, ο υπάλληλος συνειδητοποίησε ότι «άλλα περίμενε και άλλα είδε»… και όπου φύγει-φύγει!

Εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν έχεις και πολλά να κάνεις.

Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι. Αν δεν μπορεί να τα καταφέρει ή δεν θέλει να ζοριστεί, καλύτερα δεν είναι να σταματήσει πριν επενδύσεις κι άλλο χρόνο; Πριν ανέβει η πίεση σου, επειδή εσύ απαιτείς να δουλεύει αλλιώς κι εκείνος δουλεύει αλλιώς;

Από την άλλη… ίσως να έχει και δίκιο. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να γυρίσεις πίσω και να κάνεις μια ειλικρινή αυτοκριτική για τον τρόπο που διοικείς και τρέχεις την εταιρεία σου. Ίσως, ψάχνοντας το, ανακαλύψεις ότι και άλλοι υπάλληλοί σου θέλουν να φύγουν, αλλά δεν το κάνουν απλώς για να μη χάσουν την αποζημίωση..

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Εκπαιδεύτηκε, έμαθε … και παραιτήθηκε εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Βλέπω καθημερινά managers και leaders με φοβερά βιογραφικά να πέφτουν συνεχώς στις ίδιες παγίδες. Απλά γιατί η καθημερινότητα τους καταπίνει. Πολλές φορές η ομάδα κολλάει, εσύ τρέχεις να σβήσεις φωτιές και δυστυχώς υπάρχουν 5 βασικά λάθη που γίνονται χωρίς πρόθεση μεν… αλλά γίνονται.

1. Αποφάσεις από φόβο (και όχι από Clarity)

Όταν διοικείς με το άγχος του «τι θα πάει στραβά», το αποτέλεσμα έχει πολλές φορές καθυστερήσεις και σχεδόν πάντα λάθος προτεραιότητες. Γιατί; Γιατί αναλύεις τα πάντα μέχρι θανάτου (analysis paralysis). Εστιάζεις πρώτα σε αυτά που θες να αποφύγεις και μετά στο τι θες να πετύχεις. Δυστυχώς, απόλυτη ασφάλεια δεν υπάρχει. Πρέπει να εμπιστευτείς την ικανότητά σου να προλάβεις το λάθος στην αρχή του. Πάρε λοιπόν την απόφαση με τα δεδομένα που έχεις τώρα.

2. Το μπέρδεμα: Activity ≠ Performance

Το ότι το ημερολόγιό σου είναι γεμάτο και το Zoom παίρνει φωτιά, δεν σημαίνει ότι παράγεις έργο. Το να είσαι busy δεν σημαίνει ότι είσαι και productive. Αν χτυπάς 12ωρα αλλά τα KPIs δεν είναι αυτά που θες, ίσως το πρόβλημα να μην είναι χρόνου, αλλά εστίασης. (ΣΗΜ: Εκτός αν η εταιρεία σου σας αξιολογεί με το πόσο busy φαίνεστε!)

3. Το σύνδρομο του «περιμένω οδηγίες»

Με άλλα λόγια: Zero Ownership. Αν περιμένεις να σου πει ο CEO ή ο client ακριβώς τι να κάνεις, είσαι executioner. Κατά κανόνα, οι high performers δεν περιμένουν direction. Παίρνουν το τιμόνι και οδηγούν.

4. Το κρυφτό με τις δύσκολες συζητήσεις

Το ξέρω, κανείς δεν θέλει να πει σε κάποιον ότι η απόδοσή του είναι χάλια ή ότι το project πάει στα βράχια. Αλλά όταν αποφεύγεις το confrontation για να είσαι «καλός», υποθηκεύεις την απόδοση όλης της ομάδας. Τα standards πέφτουν, οι υπόλοιποι ξενερώνουν. Say it όπως είναι, με σεβασμό μεν, αλλά χωρίς περιστροφές.

5. Το κόλλημα στο Execution (Χωρίς Στρατηγική)

Είναι εύκολο να χάνεσαι στα tasks και στα emails. Είναι η “ζώνη ασφαλείας” μας. Αλλά αν είσαι 100% χωμένος μέσα στο execution, δεν σκέφτεσαι στρατηγικά. Αν δεν σηκώσεις το κεφάλι να δεις πού πάει το καράβι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τρακάρεις με το επόμενο παγόβουνο.

The Bottom Line: Η θεωρία των business books είναι ωραία για το LinkedIn. Στην πράξη, leadership σημαίνει να παίρνεις το ρίσκο, να κάνεις την άβολη κουβέντα, να κόβεις το θόρυβο για να δεις την ουσία και να παίρνεις την ευθύνη.

Μέχρι την επόμενη φορά,

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Σταμάτα να είσαι busy (5 tips που δεν λένε) εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Και μένουν στάσιμοι… εκεί.

Συχνά πρέπει να φύγουν για να γίνει αντιληπτή η αξία τους.

Το ειρωνικό; Πριν φύγουν, θα έχουν φροντίσει και για την ομαλή μετάβαση. Οπότε απλά βάζουν και την ταφόπλακα από πάνω τους.

Αντίθετα, όσοι εστιάζουν στην αυτοπροβολή καταφέρνουν να κερδίζουν και τις προαγωγές και την αναγνώριση.

Τι γίνεται όμως όταν δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος; Όταν δεν θέλεις να πατήσεις επί πτωμάτων; Πώς γίνεται να κάνεις καλά τη δουλειά σου και να φροντίζεις το personal branding σου ή, αλλιώς, το απαραίτητο networking;

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η αυτοπροβολή σημαίνει πως αδικείς τους άλλους. Ότι εκμεταλλεύεσαι ευκαιρίες άνισα. Είσαι όμως άδικος όταν υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου; Όταν εσύ δουλεύεις, οι άλλοι το παίζουν σωτήρες κι εσύ σωπαίνεις; Ή μήπως τελικά πυροβολείς τον ίδιο σου τον εαυτό;

Μήπως ήρθε η ώρα να σε υπερασπιστείς; Γιατί αλλιώς απλά θα νιώθεις ηλίθιος.

Πώς;

1. Προσοχή στο burnout
Το να αποδέχεσαι συνεχώς επιπλέον εργασία χωρίς αντάλλαγμα, επειδή ο άλλος βιάζεται ή «δεν μπορεί», δεν σε οδηγεί απαραίτητα σε προαγωγή. Συχνά σε οδηγεί στην εξουθένωση.

2. Άλλο βοήθεια, άλλο εκμετάλλευση
Άλλο να στηρίζεις συναδέλφους κι άλλο να κάνεις μόνιμα τη δουλειά τους. Η καλοσύνη συχνά παρερμηνεύεται.

3. Μίλα
Μην περιμένεις να ανακαλύψουν οι άλλοι την αξία σου. Παρατήρησε πώς ενημερώνουν οι άλλοι τους ανωτέρους τους και μάθε να παίζεις το παιχνίδι.

4. Δεδομένα
Παρουσίασε τη συνεισφορά σου με αριθμούς, παραδείγματα, σχόλια. Προετοιμάσου για τις αξιολογήσεις.

Το να μιλάς για όσα έχεις καταφέρει δεν είναι κακό. Είναι εργαλείο επιβίωσης στην αγορά εργασίας. Και αν, ό,τι κι αν κάνεις, παραμένεις «τρεις κι εξήντα», ίσως ήρθε η ώρα να σχεδιάσεις κάτι άλλο.

Για πολλούς, αυτό το θέμα δεν λύνεται μόνο με ένα άρθρο ή μια σκέψη. Λύνεται όταν κάποιος τους βοηθήσει να δουν καθαρά πού δίνουν, πού χάνονται και πώς μπορούν να σταθούν χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα τους.

Εσύ πού βρίσκεσαι σε όλα αυτά; Προσφέρεις και να σωπαίνεις ή Μαθαίνεις να υπερασπίζεσαι τη δουλειά σου;

Αθανασόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Ο φιλότιμος μένει πίσω ενώ ο πιο επιθετικός ή ο πονηρός πάει μπροστά εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Έφυγαν γιατί δεν έβρισκαν δουλειά που να τους κάνει. Γιατί οι συνθήκες εδώ δεν ήταν καλές. Γιατί έξω υπήρχαν λεφτά, οργάνωση, προοπτική.

Αυτό το είπαμε #BrainDrain. Δύσκολη απόφαση για όσους την πήραν, που άφησαν πίσω σπίτια, συνήθειες και οικογένειες.

Εύλογα όμως γεννιέται μια ερώτηση συνειρμικά για εμάς που δεν φύγαμε. Εγώ ήμουν ο ηλίθιος ή ο χωρίς εγκέφαλο; Που δούλεψα μέσα στην κρίση; Που πήρα λιγότερα από όσα άξιζα; Που αντιμετώπισα όλες εκείνες τις δύσκολες συνθήκες; Που κράτησα όρθιο ό,τι μπορούσα;

Σήμερα, χρόνια μετά, ακούμε για #BrainGain. Για τους ίδιους ανθρώπους που γυρίζουν πίσω … κάτι δεν μου κολλάει σε όλο αυτό το αφήγημα.

Σαν να χωρίσαμε την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα επιβίωσης, ενώ στην πραγματικότητα η μάχη ήταν κοινή.”

Αναρωτιέμαι γιατί βάλαμε μια απλοϊκή ταμπέλα. Φύγαμε σημαίνει ότι είμασταν έξυπνοι; Μείναμε σημαίνει ότι είμαστε χαζοί;

Η πραγματικότητα δεν νομίζω ότι είναι έτσι. Μάθαμε να δουλεύουμε χωρίς ασφάλεια. Μάθαμε να παίρνουμε αποφάσεις μέσα στο χάος. Μάθαμε να αντέχουμε πίεση, ευθύνη και αβεβαιότητα. Μάθαμε να είμαστε σταθεροί σε ένα ασταθές περιβάλλον … αυτά δεν γράφονται στο #CV … τι να γράψεις;

Αυτές οι καταστάσεις έχτισαν ανθρώπους που στέκονται όρθιοι.

Το ερώτημα δεν είναι αν ήμασταν χαζοί που μείναμε, ούτε αν ήταν έξυπνοι αυτοί που έφυγαν. Με όσα ζήσαμε, με όσα αντέξαμε, με όσα μάθαμε στην πράξη … τι κάνουμε σήμερα!

Η πραγματικότητα και η χασούρα ίσως, είναι αλλού. Εσωτερικά. Όλοι μάθαμε να επιβιώνουμε, αλλά πολλοί ξεχάσαμε να διεκδικούμε. Εμείς που μείναμε αλλά και αυτοί που έφυγαν, αντέξαμε πολλά, αλλά μικρύναμε τον εαυτό μας για να αντέξουμε την κρίση.

Το πραγματικό ερώτημα για όλους της γενιάς μας, είναι αν συνεχίζεις να ζεις σαν να είσαι ακόμα στη κρίση.

Το άρθρο Είμαστε χαζοί, που δε φύγαμε στο εξωτερικό και μείναμε στην Ελλάδα; εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Τα παρακάτω είναι τα δικά μου μαθήματα· αυτά που με πόνεσαν, με ζόρισαν, αλλά μου έμαθαν πράγματα που δεν θα μάθαινα ποτέ αν έμενα σε μια ασφαλή εταιρική καθημερινότητα.

Ρευστότητα

Το πρώτο και πιο σκληρό μάθημα ήταν το ρευστό. Στο startup δεν υπάρχει εκείνη η σιγουριά του μισθού που «μπαίνει στο τέλος του μήνα». Αν δεν έρθουν χρήματα, τίποτα δεν κινείται, ούτε στη δουλειά ούτε στο σπίτι. Αυτή η αβεβαιότητα με έμαθε να ιεραρχώ με εντελώς διαφορετικό τρόπο, να βλέπω τα πράγματα χωρίς συναισθηματισμούς και να προβλέπω ποιοι συνεργάτες θα με καθυστερήσουν πριν καν συμβεί.

Ευθύνη

Μετά έρχεται η ευθύνη. Όχι αυτή που γράφεται στα job descriptions  η πραγματική. Στο startup υπάρχει μόνο ένας υπεύθυνος: εσύ! Αν κάτι δεν γίνει, θα το κάνεις εσύ. Και ακόμη κι όταν «δεν φταις», πάλι φταις. Στο corporate μπορείς να πεις «αυτό είναι δουλειά του marketing» και να κλείσεις το laptop, εδώ όμως το marketing, το λογιστήριο, η γραμματεία, τα πάντα, είσαι εσύ. Δεν υπάρχει αφεντικό να σε πιέσει για deadlines, αλλά αν δεν πιάσεις το deadline, απλώς πληρώνεις εσύ το κόστος.

Μοναξιά

Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος. Θα βρεθείς σε συνέδρια, σε παρουσιάσεις, σε panels, όπου δεν θα υπάρχει η «ομάδα από κάτω» να σε συνοδεύσει, ούτε κάποιος να μιλάς για να μην είσαι σε μια γωνία κοιτόντας τους άλλους ενώ πίνεις τον καφέ για να μην νιώθεις σαν τη ”μύγα μεσ’ το γάλα”. Στην αρχή είναι περίεργο, τελικά μαθαίνεις το πιο σημαντικό: να στηρίζεσαι σε εσένα και να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου όταν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο μόνος.

Πωλήσεις

Και μετά έρχονται οι πωλήσεις, που είναι από τα πιο σκληρά αλλά και τα πιο πολύτιμα μαθήματα. Οι πωλήσεις σε αναγκάζουν να γνωρίσεις σε βάθος το προϊόν σου, αλλά κυρίως τον πελάτη σου. Μαθαίνεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν ακριβώς τι χρειάζονται ή πώς να το εκφράσουν. Ο ρόλος σου είναι να μεταφράσεις την πολυπλοκότητα σε καθαρότητα και να δείξεις ξεκάθαρα πώς αυτό που προσφέρεις λύνει ένα πραγματικό πρόβλημα στη ζωή τους.

Και ναι, πολλές φορές καταλαβαίνεις ότι αν δεν τους δώσεις κάτι ξεκάθαρο, δομημένο και «έτοιμο προς κατανάλωση», απλώς δεν προχωράει τίποτα.

Μισθός

Τώρα όταν θα έρθει η πρώτη του μήνα, δε θα σου έρθει ο μισθός. Θα πληρωθείς όταν πληρώσει ο πελάτης, αφού εξοφληθούν ΦΠΑ, ΕΦΚΑ, ρεύμα, τηλέφωνο και όποια άλλη τρύπα είναι ανοιχτή.

Αυτό αλλάζει πλήρως τον τρόπο που βλέπεις την αμοιβή σου. Σταματάς να σκέφτεσαι μηνιαία και αρχίζεις να σκέφτεσαι σε ετήσια βάση. Ορίζεις τι θέλεις να βγάζεις μέσα στη χρονιά και ό,τι ξεπερνά αυτό το νούμερο γίνεται κέρδος όχι δεδομένο.

Παράλληλα μαθαίνεις να σέβεσαι την περιοδικότητα. Στη δική μου περίπτωση, στο corporate training και το coaching, από Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο σχεδόν δεν κινείται τίποτα. Άρα πρέπει να δουλέψω 9 μήνες για να καλύψω 12. Αυτό σε αναγκάζει να σχεδιάσεις καλύτερα, να δομήσεις πιο έξυπνα προϊόντα και να διαχειριστείς σωστά τον χρόνο σου.

Συνεργάτες

Αργά ή γρήγορα θα αρχίσεις να συνεργάζεσαι με εξωτερικούς συνεργάτες. Και τότε καταλαβαίνεις πόσο χρήσιμα είναι όλα εκείνα τα corporate skills που κάποτε υποτιμούσες: deadlines, spreadsheets, reminders, οργάνωση, επιμονή. Τους πληρώνεις από το δικό σου ρευστό, και αν δεν κάνουν τη δουλειά τους, τίποτα δεν προχωράει. Έτσι μαθαίνεις στην πράξη τι σημαίνει management και (δυστυχώς ή ευτυχώς) θα αρχίσεις να σου θυμίζεις τον «σπαστικό» προϊστάμενο που σε κυνήγαγε.

Ηγεσία

Η ηγεσία γίνεται πραγματική όταν προσλάβεις τον πρώτο σου άνθρωπο. Δεν είναι μόνο να μπορεί να κάνει τη δουλειά. Πρέπει να ταιριάζει στον ρυθμό σου, στον τρόπο που κινείσαι, και να σε βοηθά να πηγαίνεις πιο γρήγορα όχι πιο αργά. Και κάπου εκεί έρχεται και ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια: το να απολύεις. Δεν είναι εύκολο. Και όποιος λέει ότι είναι, απλώς δεν το έχει ζήσει σωστά.

Επαγγελματική Ανάπτυξη

Κάποια στιγμή ξυπνάς μια μέρα και καταλαβαίνεις ότι έχεις αλλάξει. Έχεις ωριμάσει, έχεις αποκτήσει δεξιότητες και ανθεκτικότητα που ούτε φανταζόσουν ότι θα χρειαστούν, και βρίσκεσαι συνέχεια μπροστά σε νέα soft skills που πρέπει να καλλιεργήσεις. Είναι ένα συνεχές evolving, χωρίς τέλος.

Περιβάλλον (φίλοι & οικογένεια)

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι άνθρωποι γύρω σου: φίλοι, οικογένεια, συνεργάτες. Χρειάζεσαι εκείνους που σε κρατούν προσγειωμένο, που σου λένε την αλήθεια χωρίς ωραιοποιήσεις και που σε επαναφέρουν όταν ξεφεύγεις. Παράλληλα, μαθαίνεις να προστατεύεσαι από όσους σε ρίχνουν με φράσεις τύπου «Δεν καθόσουν ήσυχος;» ή «Άνοιξαν θέσεις στο Δημόσιο».

Ικανοποίηση

Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το καλύτερο κομμάτι: το enjoyment. Εκείνο που σε κάνει να ξυπνάς με όρεξη το πρωί. Το να έχεις έναν στόχο, να ξέρεις ότι κάτι που δημιουργείς βοηθά ανθρώπους, ότι τους προσφέρεις μια υπηρεσία που τους φαίνεται πολύτιμη, ότι νιώθουν καλά όταν σε πληρώνουν γιατί καταλαβαίνουν την αξία αυτού που τους δίνεις. Κάτι που για εσένα είναι αυτονόητο, για εκείνους γίνεται ένας νέος κόσμος.

Παρόλο που είμαι πιστοποιημένος σε μεθοδολογίες startup coaching και το εφαρμόζω με πελάτες μου, συνεχίζω ακόμη να μαθαίνω. Και όσο εξελίσσομαι, τόσο πιο πολύ επιβεβαιώνω ότι αυτή η διαδρομή, με όλα της τα πάνω και τα κάτω, αξίζει.

Αν είσαι σε φάση σκέψης, μετάβασης ή απλώς νιώθεις ότι “κάτι δεν κουμπώνει” στο corporate σου, στείλε μου μήνυμα. Όχι για να σου πουλήσω όνειρα αλλά για να σου πω αν αυτό που σκέφτεσαι στέκει στην πραγματικότητα. Let’s connect +

Το άρθρο 9 πράγματα που δεν σου λέει κανείς πριν φύγεις από το corporate εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.