Tον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πόσο συχνά η αναποφασιστικότητα μοιάζει με μια δυσκολία να σταθούμε πραγματικά δίπλα στον εαυτό μας. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις, ακόμη και για πράγματα που δεν είναι αντικειμενικά μεγάλα. Και όσο το παρατηρώ, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η αναποφασιστικότητα, πολλές φορές, είναι θέμα εσωτερικής σταθερότητας.
Η θεωρία του Bowen μιλά για την προσωπική διαφοροποίηση: την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τι νιώθουμε, τι θέλουμε και τι σκεφτόμαστε από αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Όταν αυτή η ισορροπία είναι εύθραυστη, το άγχος ανεβαίνει και οι αποφάσεις θολώνουν. Ξαφνικά, κάθε επιλογή μοιάζει επικίνδυνη, σαν να κρίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι.
Και τότε εμφανίζεται η αναποφασιστικότητα. Όχι επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να ακούσουμε τη δική μας φωνή μέσα στον θόρυβο των προσδοκιών, των φόβων και των πιθανών αντιδράσεων των άλλων. Όσο περισσότερο μπλέκονται αυτά μεταξύ τους, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πούμε «αυτό είναι το δικό μου θέλω».
Η ενίσχυση της διαφοροποίησης δεν είναι κάτι μαγικό είναι μια διαδικασία. Μαθαίνουμε να μένουμε σε σχέση με τους άλλους χωρίς να χανόμαστε, να αντέχουμε το άγχος χωρίς να παρασυρόμαστε, να ακούμε τη δική μας φωνή χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούμε. Και όσο το καλλιεργούμε, τόσο πιο καθαρά βλέπουμε τις επιλογές μας και τόσο πιο ελεύθερα τις κάνουμε.
Αυτή τη Κυριακή (26 Απριλίου στις 19.00) έχουμε 3ώρο Online workshop πάνω στο Πως Αποφασίζουμε & Πως Ξεχωρίζουμε τα Πρέπει των άλλων από τα Θέλω τα δικά μας.
Συμπληρώστε τη φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος για να πάρετε πληροφορίε
