Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να απαντάει σε e-mails στις 10 το βράδυ, την ίδια στιγμή που η τεχνολογία υποτίθεται πως είναι εδώ για να μας “λύνει τα χέρια” και να μας στηρίζει. Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο, αντί να δουλεύουμε λιγότερο, να δουλεύουμε… παντού;
Το Παράδοξο του 21ου Αιώνα
Κάποτε είχαμε χάρτες σε διαστάσεις σεντονιού για να μας καθοδηγήσουν στις παραλίες των νησιών ή στην εθνική. Μετά περάσαμε στα βιβλία-οδηγούς και τώρα, απλά λέμε τη διεύθυνση και η τεχνολογία μας σερβίρει κάθε πληροφορία στην οθόνη μας.
Κάποτε, σε ένα ταξίδι, έπρεπε να σταματήσεις σε ένα καρτοτηλέφωνο για να ενημερώσεις που είσαι. Τώρα, το στίγμα σου είναι στη διάθεση όποιου το έχεις μοιραστεί. Αν πάθεις κάτι, ένα απλό μήνυμα αρκεί για να σε βρουν. Αλλά εδώ κρύβεται η παγίδα, θα σε βρουν και από το γραφείο. Τελικά, ενώ η τεχνολογία υποσχέθηκε να μας χαρίσει χρόνο, μας έκανε “διαθέσιμους” 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, 52 εβδομάδες το χρόνο, όλο το χρόνο, κάθε χρόνο.
Και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στην ιεραρχία, τόσο αυξάνεται η διαθεσιμότητα και μειώνεται η ιδιωτικότητα και η ξενοιασιά. Μήπως, τελικά, η αναρρίχηση στην κορυφή κοστίζει την ίδια μας τη ζωή;
Η Ψευδαίσθηση της “Ελευθερίας”
Η τηλεργασία έσπασε τα δεσμά του γραφείου και μας έδωσε τη δυνατότητα να δουλεύουμε από παντού. Όμως, μαζί με αυτό, έφερε το γραφείο μέσα στο υπνοδωμάτιο. Σταματάει ποτέ η δουλειά όταν το laptop παραμένει ανοιχτό πάνω στο τραπέζι της κουζίνας;
Την ίδια στιγμή, τα social media μας θέλουν μόνιμα πετυχημένους, χαρούμενους και ακούραστους. Ιδανικά όμορφους, γυμνασμένους, χωρίς μαύρους κύκλους. Μέσα σε αυτή την κατασκευασμένη τελειότητα, πόσο παραγωγικοί είμαστε πραγματικά; Και κυρίως, πόσο έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να χαθεί;
Η Αξία του “Τίποτα”
Όταν ήμουν μικρός, ειδικά το καλοκαίρι, ο μεσημεριανός ύπνος ήταν “επιβολή”. Σήμερα, μοιάζει με ακατόρθωτο επίτευγμα. Νιώθουμε ενοχές όταν δεν κάνουμε κάτι “χρήσιμο”, όχι μόνο στη δουλειά, αλλά ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας.
Μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα ποσοστά του burnout εκτοξεύονται. Το παράδοξο είναι ότι ακόμα μας εκπλήσσει. Ας το παραδεχτούμε: η νέα πολυτέλεια του 2026 δεν είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, αλλά ένα Σαββατοκύριακο με το κινητό κλειστό.
Επαναπροσδιορίζοντας την Επιτυχία
Είναι προτιμότερη η ποσοτική ή η ποιοτική επιτυχία; Τι να τον κάνεις τον μεγάλο μισθό αν δεν έχεις ούτε μία ώρα να τον “ξοδέψεις” με τους ανθρώπους που αγαπάς;
Το κίνημα του #SoftLife, που ξεκίνησε από τη Νιγηρία και εξαπλώνεται παγκοσμίως, προτείνει έναν τρόπο ζωής που εστιάζει στην άνεση, τη γαλήνη και τη συνειδητή επιλογή. Ίσως η σωτηρία μας να έρθει τελικά από τη #GenZ, την οποία οι περισσότεροι κατηγορούν για “αδιαφορία”, ενώ εκείνη απλώς αρνείται να καεί στον βωμό μιας ανούσιας παραγωγικότητας.
Ένα τελευταίο δίλημμα
Ποτέ δεν ήμουν των άκρων. Πιστεύω στη χρυσή τομή. Στο να λέμε “όχι” σε κάτι, για να πούμε ένα μεγάλο “ναι” σε κάτι άλλο. Αυτό το “όχι” ίσως ξεβολέψει τους άλλους, αλλά θα βολέψει εμάς και την οικογένειά μας.
Ας ξεκινήσουμε με τα απλά: όταν τελειώνουμε τη δουλειά, να την τελειώνουμε πραγματικά. Όχι “άλλα 5 λεπτά για μια εκκρεμότητα”. Ας κάνουμε κάτι άσκοπο σήμερα. Κάτι χωρίς λόγο. Ίσως εκεί να κρύβεται μια ισορροπία που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα
Αθανασόπουλος Γιάννης
Corporate Master NLP Trainer | EMCC Senior Coach | Developer
