Blog

Στις περισσότερες οργανώσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις θεωρούνται αναπόφευκτες. Ένα έντονο meeting. Ένα δύσκολο email. Μια ομάδα που «δεν τα βρίσκει». Δεν εμφανίζονται ποτέ στα οικονομικά στοιχεία. Κι όμως, επηρεάζουν άμεσα την ταχύτητα, την ποιότητα και τη συνέπεια της απόδοσης.

Το κόστος που περνάει κάτω από το ραντάρ

Οι συγκρούσεις σπάνια κοστολογούνται ευθέως. Εμφανίζονται έμμεσα, μέσα από:

• καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων
• επαναλαμβανόμενες συζητήσεις χωρίς κατάληξη
• meetings με υψηλή ένταση, καυγάδες και χαμηλό αποτέλεσμα
• σιωπηλή αντίσταση στην εκτέλεση
• απώλεια ταλέντων & ενδιαφέροντος

Αυτά δεν θεωρούνται «πρόβλημα». Θεωρούνται καθημερινότητα. Κι όμως, αποτελούν έναν από τους πιο σταθερούς μηχανισμούς απώλειας απόδοσης.

Όταν η σύγκρουση γίνεται θέμα σχέσης

Η σύγκρουση από μόνη της δεν είναι το ζήτημα. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει μετά. Όταν δεν υπάρχει κοινό πλαίσιο επικοινωνίας:

• οι διαφωνίες προσωποποιούνται
• οι συζητήσεις φορτίζονται συναισθηματικά
• η εμπιστοσύνη διαβρώνεται σταδιακά

Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση παύει να αφορά το θέμα. Αφορά τη σχέση. Και τότε, κάθε επόμενη απόφαση γίνεται δυσκολότερη.

Η ψευδαίσθηση της συμφωνίας

Ένα από τα πιο ακριβά φαινόμενα στις οργανώσεις είναι η επιφανειακή ευθυγράμμιση. Ένα απλό «ναι» στο meeting συχνά μπορεί να σημαίνει:

• «δεν θέλω να ανοίξω σύγκρουση»
• «δεν νιώθω ασφάλεια να διαφωνήσω & να μιλήσω»
• «θα πω ναι και θα κάνω ότι νομίζω»

Η φαινομενική ηρεμία κρύβει εσωτερική απόσταση και η εσωτερική απόσταση επιβραδύνει την λειτουργεία του οργανισμού.

Ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό;

Όχι «η ομάδα» γενικά, ούτε ο κάθε εργαζόμενος προσωπικά, αλλά:

• η ηγεσία, σε χρόνο, ενέργεια (και κατ’ επέκταση χρήμα)
• ο οργανισμός, σε ταχύτητα αποφάσεων
• οι άνθρωποι, σε δέσμευση, εμπιστοσύνη και ικανοποίηση

Με τον καιρό, το κόστος μεταφέρεται στην κουλτούρα και μετά η αλλαγή – επαναφορά θα είναι δύσκολή

Από τη διαχείριση σύγκρουσης στη διαχείριση σχέσης

Οι οργανισμοί που μειώνουν ουσιαστικά αυτό το κόστος δεν το κάνουν επειδή εξαφάνισαν τις συγκρούσεις, το κάνουν επειδή:

• έδωσαν χώρο και ‘’γλώσσα’’ στις δύσκολες συζητήσεις
• δημιούργησαν πλαίσια όπου η διαφωνία δεν απειλεί τη σχέση

Με άλλα λόγια, επένδυσαν σκόπιμα στο πώς χτίζονται και συντηρούνται οι επαγγελματικές σχέσεις. Όχι ως soft skill. Αλλά ως μηχανισμό απόδοσης.

Γιατί δεν το μετράμε τελικά;

Γιατί δυστυχώς οι σχέσεις δεν αποτυπώνονται εύκολα σε dashboards και σε spreadsheets. Όμως καθορίζουν το πόσο:

• γρήγορα αποφασίζουμε
• καθαρά συνεργαζόμαστε
• πρόθυμα αναλαμβάνουμε ευθύνη

Ίσως το κρίσιμο ερώτημα για κάθε οργανισμό δεν είναι «πόσες συγκρούσεις έχουμε;» αλλά: «τι ποιότητα σχέσεων απαιτεί το επίπεδο απόδοσης που ζητάμε;»

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
Corporate Trainer, Coach, Developer

Η τεχνητή νοημοσύνη (AI) έχει αλλάξει δραστικά τον τρόπο που δουλεύουμε. Είναι ταχύτατη, ακριβής, αποτελεσματική και δεν μας κρίνει. Μπορούμε να γράψουμε οτιδήποτε και θα μας απαντήσει χωρίς κριτική. Συχνά μάλιστα φαίνεται πως δουλεύουμε, ενώ στην ουσία (τις περισσότερες φορές) μόνο αυτό δεν κάνουμε.

Ένα από τα πρώτα θύματα της υπερβολικής χρήσης AI είναι η δημιουργικότητα. Όταν αφήνουμε την AI να κάνει όλη τη «δημιουργική δουλειά», το περιεχόμενο χάνει προσωπικότητα και ύφος. Ναι, βοηθά να αναπτύξουμε μια ιδέα, αλλά μας απαντά με τον τρόπο που την έχουμε μάθει. Αποτέλεσμα; Η ικανότητά μας για καινοτομία μειώνεται και οι ιδέες μας κινδυνεύουν να μοιάζουν «όπως όλες οι άλλες».

Παράλληλα, η συνεχής χρήση AI για κάθε απόφαση μπορεί να οδηγήσει σε εξάρτηση και απώλεια κρίσιμων δεξιοτήτων. Η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και η κριτική σκέψη εξασθενούν, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να χάνουν τη δυνατότητα να παίρνουν αποφάσεις χωρίς τη βοήθεια της μηχανής. Όπως ακριβώς έχει συμβεί με την πλοήγηση: δεν ψάχνουμε πια διαδρομή, απλώς ανοίγουμε το navigation και τα κάνει όλα αυτό.

Αυτή τη στιγμή, η AI βασίζεται σε δεδομένα που μπορεί να είναι μεροληπτικά. Η υπερβολική εμπιστοσύνη σε αυτά μπορεί να οδηγήσει σε λάθη που κοστίζουν. Λανθασμένες αναλύσεις φέρνουν κακές επιχειρηματικές αποφάσεις και ενισχύουν, συχνά αθέλητα, προκαταλήψεις που περνούν απαρατήρητες.

Πολλοί μιλούν και για τα ηθικά και νομικά ζητήματα. Η υπερβολική εμπιστοσύνη στην AI για αποφάσεις HR ή για την επεξεργασία δεδομένων μπορεί να οδηγήσει σε νομικά προβλήματα, ηθικές παραβάσεις και απώλεια εμπιστοσύνης από πελάτες και εργαζόμενους.

Η πλήρης αυτοματοποίηση, τέλος, μπορεί να προκαλέσει αποξένωση. Πόσες φορές προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με μια εταιρεία και καταλήγουμε μπλεγμένοι σε έναν λαβύρινθο επιλογών; «Πατήστε 1 για αυτό, 2 για το άλλο…». Η μειωμένη ανθρώπινη αλληλεπίδραση οδηγεί σε χαμηλότερη ικανοποίηση. Πόσες φορές έχουμε αναστενάξει με αυτά τα μενού, ζητώντας απεγνωσμένα έναν άνθρωπο για να κάνουμε απλώς τη δουλειά μας;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο άνθρωπος αναπτύσσει εξάρτηση από μια εύκολη και πάντα διαθέσιμη τεχνολογία. Το έχουμε ξαναζήσει πολλές φορές στην ιστορία.

Η λύση σίγουρα δεν είναι να απορρίψουμε την AI, αλλά να τη χρησιμοποιούμε με σύνεση. Η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να είναι εργαλείο και όχι υποκατάστατο του ανθρώπου. Είναι σημαντικό να διατηρούμε την ανθρώπινη εποπτεία , ακόμη κι αν αυτό έχει αυξημένο κόστος.

Ας μην καταλήξουμε η AI να γίνει ο κολλητός μας φίλος και ξεχάσουμε πώς είναι να δημιουργούμε, να σκεφτόμαστε και να συνδεόμαστε μεταξύ μας.

Αθανασόπουλος Γιάννης, ΜΒΑ
Corporate Trainer | EMCC Senior Trainer | Developer