Το έχω ζήσει κι εγώ. Να δουλεύω απλώς για να μην υπάρχουν προβλήματα, χωρίς πραγματική διάθεση και με κανέναν ενθουσιασμό, πείθοντας τον εαυτό μου ότι η δουλειά μου είναι «εντάξει». Ήταν άνετο και προβλέψιμο αλλά ταυτόχρονα περιοριστικό… σαν ένα χρυσό κλουβί.

Μπορεί να αλλάξει αυτό; Ναι … αλλά μόνο αν το αποφασίσεις.

Οι περισσότεροι θα πουν «όχι». Άλλοι νιώθουν την ανάγκη για αλλαγή, αλλά διστάζουν, αναρωτώμενοι ποιο είναι το τίμημα. Η αλήθεια είναι απλή: για να αλλάξει κάτι, πρέπει να βγεις από το καβούκι σου (comfort zone)

Η μία επιλογή είναι να αλλάξεις κάτι μέσα στον ίδιο εργασιακό χώρο. Να αναλάβεις ένα νέο project, να δοκιμάσεις έναν διαφορετικό ρόλο ή να εμπλακείς σε κάτι καινούριο. Ακόμα και μικρές αλλαγές μπορούν να σε κάνουν να σκεφτείς και να λειτουργήσεις διαφορετικά, βοηθώντας σε να ξαναβρείς το ενδιαφέρον σου.

Η πιο δυναμική επιλογή είναι να αλλάξεις εργασία. Ένα νέο περιβάλλον σε αναγκάζει να προσαρμοστείς νέα άτομα, νέες διαδικασίες, νέες προκλήσεις. Μπορεί να είναι άβολο, αλλά ενεργοποιεί το μυαλό σου και σε εξελίσσει.

Ωστόσο, κάθε αλλαγή έχει συνέπειες. Πριν αποφασίσεις, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ρουτίνα σου; Θέλεις πραγματικά κάτι διαφορετικό;

Να θυμάσαι: το να είσαι αυτός που δουλεύει 9 με 5 χωρίς να ζητά κάτι παραπάνω είναι απόλυτα εντάξει αρκεί να είναι μια συνειδητή επιλογή.

Εσύ τι πιστεύεις; Δουλεύεις μόνο για τον μισθό ή για κάτι περισσότερο;

With every step, we make a successful future.

Αθανασόπουλος Γιάννης .ΜΒΑ
Master NLP Corporate Trainer | EMCC Senior Coach | Developer

Το άρθρο Ο μισθός είναι το μόνο που θέλω εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Ο Carl Gustav Jung, ο πρωτοπόρος της αναλυτικής ψυχολογίας και ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ού αιώνα, είχε μια μοναδική προσέγγιση. Προτιμούσε να εργάζεται κυρίως με ανθρώπους άνω των 35 ετών. Γιατί άραγε αυτός ο διαχωρισμός;

Οι Δύο Ηλικίες

Σύμφωνα με τον Jung, η πρώτη φάση της ζωής μας, μέχρι περίπου τα μέσα των τριάντα, είναι αφιερωμένη στο “χτίσιμο”: αποκτούμε πτυχία, κατακτούμε επαγγελματικούς στόχους, δημιουργούμε οικογενειακή σταθερότητα. Είναι η περίοδος που δομούμε την εξωτερική μας ζωή και την ταυτότητά μας μέσα στην κοινωνία.

Όμως, μετά τα 35, ξεκινά η δεύτερη φάση. Μια περίοδος που δεν αφορά πλέον το τι “πρέπει” να χτίσουμε, αλλά το τι πραγματικά μας εκπληρώνει & τι μας λείπει.

Καθώς πλησιάζουμε τη μέση ηλικία, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους πιο έντονα υπαρξιακά ερωτήματα:

• “Είναι αυτή η ζωή που πραγματικά ήθελα;”
• “Τι νόημα έχει αυτό που ζω;”
• “Ποιος είμαι όταν σταματώ να είμαι απλά «ο ρόλος» μου (γονέας, επαγγελματίας, σύντροφος);”

Η Εξατομίκευση

Για τον Jung, εκεί περίπου ξεκινά η πραγματική ψυχολογική εργασία: η διαδικασία της εξατομίκευσης (individuation). Δεν είναι απλώς αυτογνωσία, αλλά μια βαθιά εσωτερική ενοποίηση. Είναι η συμφιλίωση με το ασυνείδητο, η αναγνώριση των “σκιών” μας, των αρχέτυπων και των πνευματικών μας διαστάσεων.

Ο Jung πίστευε ότι αυτή η εργασία είναι εφικτή και ουσιαστική, όταν ο άνθρωπος έχει ήδη ζήσει, έχει δοκιμάσει, έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου η εξωτερική επιτυχία δεν αρκεί πλέον.

Αυτή η περίοδος δεν είναι κρίση, όπως πολλοί την αντιλαμβάνονται! Είναι μια χρυσή ευκαιρία. Το φυσικό σημείο της ζωής όπου ο άνθρωπος σταματά να ζει σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων και αρχίζει να αναζητά το δικό του, αυθεντικό νόημα.

Χρονισμός

Ο Jung δεν υποτιμούσε τα προβλήματα των νεότερων ανθρώπων, ούτε πίστευε ότι δεν χρειάζονται υποστήριξη. Απλώς θεωρούσε ότι η βαθύτερη αναλυτική διαδικασία, αυτή που έχει να κάνει με τον Εαυτό, με το νόημα της ζωής, με το σύνολο της ύπαρξης, ξεκινά πιο αυθεντικά και πιο ώριμα στη δεύτερη μισή της ζωής.

Όπως έλεγε χαρακτηριστικά:

“We cannot live the afternoon of life according to the program of life’s morning — for what was great in the morning will be little at evening, and what in the morning was true will at evening have become a lie.”

Αν βρίσκεσαι σε αυτή την καμπή της ζωής, μην ανησυχείς. Δεν σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα. Σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή να κοιτάξεις μέσα σου με ειλικρίνεια. Να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου – πέρα από ρόλους, πέρα από κοινωνικές προσδοκίες – και να αφοσιωθείς στην ψυχική σου ωριμότητα.

Και όπως κάθε σπουδαίο εσωτερικό ταξίδι, χρειάζεται να έρθει στην ώρα του.

Η ευκαιρία

Αυτή η περίοδος της ζωής δεν είναι απλά μια φάση, αλλά μια ευκαιρία να ζήσεις με μεγαλύτερο νόημα και σκοπό. Αν αναζητάς καθοδήγηση σε αυτό το ταξίδι προς την αυτογνωσία και την εσωτερική αρμονία, το coaching προσφέρετε.

Σε τέτοιους περιόδους: αβεβαιότητας ή εσωτερικής αναζήτησης, είναι εύκολο να χαθεί κανείς. Ένα δομημένο πλαίσιο, ξεκάθαρη εστίαση και ένας coach που βοηθάει όχι μόνο στο να αναγνωρίσει κάποιος τι πραγματικά θέλει ή να θέσει ρεαλιστικούς στόχους. Σε υποστηρίζει για να αναλάβεις την ευθύνη για το πως θες να είσαι στο επόμενο στάδιο της ζωής σου βάση των δικών σου προτεραιοτήτων, πιστεύω & θέλω, αξιολογώντας πάντα τις συνέπιες για τον εαυτό σου και τους γύρω σου.

Δεν είναι θεραπεία, αλλά μια διαδικασία που κοιτάζει μπροστά, προς την υλοποίηση.

Αθανασόπουλος Γιάννης ΜΒΑ
ΝLP Master Trainer | Developer

Το άρθρο Κάπου εκεί στα 35+ στη κρίση της ”μέση ηλικίας” εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Τα όρια είναι οι “γραμμές” που θέτουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας: σωματικά, συναισθηματικά, πνευματικά και ψυχολογικά. Είναι ο τρόπος με τον οποίο δείχνουμε στους άλλους πώς θέλουμε να μας φέρονται, τι ανεχόμαστε και τι όχι.

Σωματικά: πόσο κοντά μπορεί να σταθεί κάποιος, αν επιτρέπουμε το άγγιγμα.

Συναισθηματικά: το δικαίωμά μας να έχουμε συναισθήματα, να τα εκφράζουμε, χωρίς να τα κρίνουν ή να τα χειραγωγούν.

Αξιακά: το να σεβόμαστε τις πεποιθήσεις, τις αξίες ή τις ιδέες του άλλου αλλά και του εαυτού μας.

Ψυχικά &Χρονικά: πόσο χρόνο διαθέτουμε, πότε λέμε “όχι”, πώς διαχειριζόμαστε την ενέργειά & την αντοχή μας.

Γιατί είναι δύσκολο να τα θέσουμε;

Πρώτων και βασικότερο, φοβόμαστε. Φοβόμαστε μήπως μας απορρίψουν ή θυμώσουν οι άλλοι (και πολλές είναι οι φορές που δε θέλουμε ή δε μπορούμε να τσακωθούμε). Δεύτερον, ίσως να νιώθουμε ενοχές για κάποιο λόγο. Ίσως να μην έχουμε μάθει να θέτουμε όρια (ίσως γιατί μεγαλώσαμε σε μία οικογένεια που δεν μας το έμαθαν). Ίσως πάλι να μπερδεύουμε την ευγένεια με την αυτοθυσία.

Τι γίνεται τις περισσότερες φορές όταν δεν έχουμε όρια;

Πολλές φορές, αισθανόμαστε εξουθενωμένοι, θύμα ή ακόμα και ότι είμαστε εύκολα εκμεταλλεύσιμοι. Δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης ή ακόμα και τοξικότητας, που μετά συνηθίζουμε και μετά δυσκολεύει ακόμα περσότερο το να βάλουμε όρια. Τέλος, μετά από καιρό, ίσως να μειωθεί και η αυτοεκτίμησή μας και να νιώθουμε ανάξιοι.

Τι γίνεται όταν βάζουμε όρια;

Οι σχέσεις γίνονται πιο καθαρές και αυθεντικές, στεκόμαστε σε αυτά που είπαμε και τα κρατάμε (αλλιώς τι αξία έχε απλά να τα βάζεις αν δε τα κρατάς;) Προστατεύουμε την ενέργεια και την ψυχική μας ισορροπία. Επικοινωνούμε στους άλλους ότι σεβόμαστε τις ανάγκες μας (και των άλλων σεβόμενοι τα δικά τους όρια).

Φόβος & όρια

Ναι… εκεί είναι ο πυρήνας της δυσκολίας. Ο φόβος για το τι θα γίνει αν βάλουμε όρια είναι συχνά πιο έντονος από το ίδιο το “όχι” που θέλουμε να πούμε.

Φοβόμαστε ότι ίσως θα χάσουμε τον άλλον. Φοβόμαστε ότι αν πούμε όχι, ο άλλος θα απομακρυνθεί, θα θυμώσει ή θα σταματήσει να μας αγαπάει. Φοβόμαστε ότι ίσως έτσι κάνουν και οι άλλοι και τελικά μείνουμε μόνοι μας.

Φοβόμαστε ότι θα μας απορρίψουν. Νιώθουμε πως αν δεν “είμαστε ευχάριστοι”, δεν αξίζουμε την αποδοχή.

Φοβόμαστε ότι θα είμαστε εγωιστές καθώς πολλοί έχουν μάθει πως το να φροντίζεις τον εαυτό σου είναι σημάδι αδιαφορίας για τους άλλους.

Φοβόμαστε τη σύγκρουση. Κι αν υπάρξει φωνή, τσακωμός, ένταση; Πολλοί φοβούνται τη σύγκρουση τόσο πολύ, που προτιμούν να υποχωρούν. (μη ξεχνάτε ότι βάζοντας όρια κάποιος άλλος θα ξεβολευτεί)

Φοβόμαστε ότι θα “χαλάσουμε” την εικόνα μας. Αν έχουμε μάθει να είμαστε οι “καλοί”, οι “δοτικοί”, το να βάλουμε όρια μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε ότι προδίδουμε τον ρόλο μας.

Όμως να σου πω κάτι;

Το να βάζεις όρια δεν είναι επιθετικότητα, είναι φροντίδα. Πολλές φορές ο άλλος δεν ξέρει ότι παραβιάζει κάτι για σένα – αν δεν του το πεις, του στερείς την ευκαιρία να σε γνωρίσει πραγματικά.

Και κάτι ακόμα

Πόσο συχνά έχεις νιώσει “φουλ πίεση” επειδή δεν έβαλες όριο, και μετά το μετάνιωσες; Αν κάποιος θυμώσει ή σε απορρίψει επειδή έθεσες ένα υγιές, ξεκάθαρο και ήρεμο όριο… τότε θα πρέπει να καθίσεις να αξιολογήσεις τι πραγματικά θες για εσένα. Και αυτό θα είναι πολύ αποκαλυπτικό.

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

* Journal of Occupational Health Psychology (Derks et al., 2015)

Το άρθρο Ο φόβος των ορίων εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Η έγνοια μου

Πάντα καθυστερούσα να πάρω μια απόφαση, γιατί δεν ήθελα να κάνω λάθος και να πάρω μια λανθασμένη απόφαση, οπότε το έψαχνα. Το έψαχνα μάλιστα τόσο πολύ, που απέκτησα και τη φήμη του αναποφάσιστου.

Κατ’ επέκταση

Από την παρατεταμένη ανάλυση και σκέψη, έφτανα σε σημείο να λιγοστεύουν οι επιλογές και, όσο λιγόστευαν τόσο φοβόμουν να μην κάνω λάθος. Όσο δεν αποφάσιζα, οι καταστάσεις άλλαζαν και τελικά έφτανα να μην έχω επιλογές, αλλά διλήμματα, μέχρι που κάποια στιγμή η τελική απόφασή μου ήταν απλά μονόδρομος.

Μήπως δεν προσπαθούσα

Και βέβαια έκανα φιλότιμες προσπάθειες! Ρώταγα κόσμο, να μου πουν την άποψή τους και τι θα έκαναν αυτοί στη θέση μου. Όπως μπορείτε να υποθέσετε, άκουγα το μακρύ και το κοντό του καθένα. Κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, πάρε και μια τρίτη άποψη, «ρώτα και τη θεία σου, τη Ρούλα, ξέρει αυτή, έχει πάει και πανεπιστήμιο!»…

Ο κάθε ερωτώμενος –καλοπροαίρετα φαντάζομαι- μου έλεγε την άποψή του σύμφωνα με τη δική του οπτική, χωρίς όμως να το βλέπει από τη δική μου πλευρά.

Τι ήθελα;

Εδώ που τα λέμε ούτε κι εγώ ήξερα τι ήθελα! Ούτε στόχο είχα! Ήθελα και να είμαι το καλό παιδί, και να μην δυσαρεστήσω κανέναν, και να κάνω ό,τι ήταν καλύτερο για εμένα, και να κάνω κάτι έξυπνο ή πρωτοποριακό… Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω, και ό,τι έσπειρες θα θερίσεις. Και θέριζα ανέμους και λανθασμένες αποφάσεις.

Μυστικό

Για να πω την αλήθεια μου, αν μου άρεσε κάποια άποψη, την υιοθετούσα με περηφάνια σκεπτόμενος πόσο καλός ήμουν… μετά όμως άκουγα μια άλλη άποψη, καλύτερη από την προηγούμενη και ξανα-άλλαζα άποψη και ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν!

Αποτέλεσμα;

Οι καταστάσεις συχνά με προσπερνούσαν και ήμουν έρμαιο των άλλων. Και αν καμιά φορά έπαιρνα μια απόφαση, κανείς δεν με πίστευε, καθώς ήταν σίγουροι ότι η άποψή μου θα άλλαζε μετά από λίγο. Άδικο δεν είχαν, να το ομολογήσω!

Όταν ήξερα ξεκάθαρα τι ήθελα να κάνω, υπήρξαν φορές που έπαιρνα μόνος μου αποφάσεις. Μπερδευόμουνα στις αποφάσεις που δεν ήμουν σίγουρος τι ήθελα.

Μεγάλωσα και μαζί… μεγάλωσε και αναποφασιστικότητα;

Πέρασαν τα χρόνια. Τελείωσα το λύκειο, μπήκα στο πανεπιστήμιο, βγήκα από το πανεπιστήμιο, και ακόμα έψαχνα να βρω τον τρόπο, για να λαμβάνω τις σωστές αποφάσεις κάτω από όλες τις καταστάσεις. Μέχρι που κατάλαβα ότι η απόφαση μπορεί να είναι σωστή, δεδομένων των συνθηκών και τηρουμένων των αναλογιών. Δηλαδή, αν κάτι άλλαζε στη συνθήκη, η σωστή απόφαση μπορεί να γυρίσει και γίνει η χειρότερη επιλογή. Άρα τι έψαχνα; Πώς παίρνουμε τελικά αποφάσεις;

Παραδοχή

Ξεκινάω με την παραδοχή, ότι μια απόφαση μπορεί να είναι και σωστή, όταν την πάρεις. Μετά, αν αλλάξουν τα πράγματα, θα πρέπει να είσαι τόσο παρατηρητικός όσο και ευέλικτος, ώστε να κάνεις διορθωτικές κινήσεις.

Και μετά από πολλές αποτυχίες κατέληξα σε ένα τρίπτυχο… Το πώς, θα σας το εξιστορήσω μετά.

Το 3πτυχο του theYmodel™ επιγραμματικά…

Στόχος

Τι πραγματικά θέλω να πετύχω; Να γνωρίζω για ποιο δικό μου λόγο θέλω να κάνω αυτό που θα κάνω. Να συνειδητοποιήσω το απότοκο όφελος που θα έχω. Είναι δικός μου ο στόχος ή το κάνω γιατί το θέλει ή το ζητάει κάποιος άλλος;

Πλαίσιο

Ποιος άλλος είναι εκεί στο κάδρο της απόφασής μου; Και ο κόσμος που επηρεάζεται, σε τι κατάσταση είναι; Ποιος είναι ο χρόνος και ο τόπος τους οποίους θα υλοποιηθεί η απόφασή μου; Ποιο είναι το περιβάλλον;

Κόστος & Όφελος

Τι έχω να χάσω και τι έχω να κερδίσω; Πόσο σημαντικό είναι αυτό που κερδίζω και πόσο αυτό που θα χάσω; Τι εναλλακτικές έχω;

Συνέπειες;

Απλά και μετρημένα. Δεν λέω ότι είναι εύκολο κανένα από τα τρία βήματα (ειδικά όταν θες να εμβαθύνεις), αλλά τουλάχιστον έχω έναν οδηγό, ένα μοντέλο, να με καθοδηγεί σε μια αξιολόγηση που, για εμένα, θα είναι σωστή… Και μετά, θα αποφασίσω.

Γιατί theΥmodel™;

Δύο οι βασικοί λόγοι: 1ος γιατί απλά στα Αγγλικά το όνομά μου ξεκινάει με Y και 2ον γιατί το Υ ακούγεται σαν why, δηλαδή το «γιατί να πάρω αυτή την απόφαση».

Όπως πάντα πολύ απλά και εκεί που δεν το περίμενα…

Είχα αντιληφθεί ότι πλέον λάμβανα αποφάσεις εύκολα και μπορούσα να αιτιολογήσω την άποψή μου σε όποιον με ρώταγε. Απλά δεν είχα συνειδητοποιήσει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμουν.

Σε κάποιο NLP Training λοιπόν, πριν από τρία χρόνια, με ρωτάει ένας κύριος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πιστοποίησης που ορίζει το NLP University: «Γιάννη, με ποιον τρόπο αξιολογείς μια κατάσταση, πριν αποφασίσεις;» Και απαντώ: «Μέσα από ένα τρίπτυχο που απαντά στα εξής τρία απλά ερωτήματα: 1ον Ποιος είναι ο στόχος μου 2ον Ποιο είναι το πλαίσιο και 3ον Τι έχω να κερδίσω και τι μπορεί να χάσω».

Εκείνη τη στιγμή γυρίζω και κοιτάω τη Μαριάννα, η οποία μου λέει: «Συνειδητοποίησες τι είπες;» … και κάπως έτσι και εκεί γεννήθηκε και κατοχυρώθηκε το theYmodel™.

Side-effects του theYmodel™ για τα παιδιά και την αναποφασιστικότητα

1ο βασικό πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί το παιδί να έχει έναν οδηγό, για να μπορεί να κάνει την κατάλληλη αξιολόγηση πριν πάρει μια απόφαση.

2ο πλεονέκτημα, καθώς οι καταστάσεις αλλάζουν, θα μπορεί με τον ίδιο οδηγό να κάνει επαναξιολόγηση της απόφασής του, και

3ο πλεονέκτημα, όταν εκθέτοντας την απόφασή του κάποιος ασκήσει κριτική, να μην φοβηθεί, να μη δικαιολογηθεί, αλλά να στηρίξει την άποψή του γνωρίζοντας ό,τι τον οδήγησε στη συγκεκριμένη απόφασή του.

Σύσταση

Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για το theYmodel™ και ας τα εκπαιδεύσουμε. Απλά να γνωρίσουν έναν τρόπο να αξιολογούν μια κατάσταση, να αναγνωρίζουν τι θέλουν και να μπορούν να εκτιμήσουν το πλαίσιό τους.

Ίσως το σημαντικότερο, να εκπαιδευτούν σε έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, σε ένα τέτοιο mindset, ώστε να ενισχυθεί και να ενδυναμωθεί η προσωπικότητά τους.

Έτσι, όταν κάποιος του πει «κακώς το έκανες αυτό», να μην αμφισβητήσει τον εαυτό του και να μην προσπαθήσει να απολογηθεί. Αντίθετα, να μπορέσει να απαντήσει με αυτοπεποίθηση και ευγένεια: «Θέλετε να σας αιτιολογήσω τους λόγους που με οδήγησαν στην απόφασή μου;», και απλώς να συνεχίσει την κουβέντα. Με τον τρόπο αυτόν το παιδί, όχι μόνο θα σταθεί στο ύψος του απέναντι σε μια επικριτική στάση, αλλά θα πιστέψει στον εαυτό του και θα αποστομώσει με την ωριμότητά του!

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

1^η δημοσίευση : https://www.projectparenting.gr/psixologia/anapofasistikotita-telos-gia-ta-paidia/

Το άρθρο Αναποφασιστικότητα τέλος για τα παιδιά εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Υπάρχει χειρότερο από τον εγκλωβισμό;

Το χειρότερο είναι ότι εγκλωβίζεσαι μέσα σου, νομίζω. Προβάλεις αυτό που θέλουν να δουν οι άλλοι, που ταιριάζει στα ‘’κουτιά’’ τους και προσπαθείς να καλύπτεις τις προϋποθέσεις τους αντί να ασπαστείς τα δικά σου. Δεν διεκδικείς για να μην σπάσεις το καλούπι αλλά από μέσα εσύ… πνίγεσαι. Σιωπάς για να μην τους στεναχωρήσεις και στεναχωριέσαι. Δεν μιλάς για να μην πληγώσεις, και πληγώνεσαι. Δεν εκφράζεσαι και απλά κλείνεσαι στον εαυτό σου, όλο και πιο πολύ.

Τι συμβαίνει όταν κλείνεσαι στον εαυτό σου;

Έτσι μαθαίνεις να ζεις, με πράγματα που δεν σε εκφράζουν και η προσωπικότητά σου και τα θέλω σου, περνάνε σε 2η προτεραιότητα. Δεν επιλέγεις τα ρούχα που θες. Δεν λες αυτά που θες. Δεν κάνεις αυτά που θες. Και όταν φτάσεις να επιλέξεις το επάγγελμα που θα κάνεις για όλη σου τη ζωή, το πιθανότερο να κάνεις αυτό που σου λένε οι άλλοι, καθώς έχεις μάθει… να ακούς τι λένε οι άλλοι.

Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;

Απλά γιατί έτσι νομίζεις ότι θα σε αγαπούν! Θα είσαι αποδεκτός! Θα πληρείς τις ‘’προϋποθέσεις’’. Όλοι θέλουμε μια αγκαλιά και να ακούσουμε έναν καλό λόγο. Να νιώσουμε ότι μας αγαπάνε.

Μια ιστορία για την αποδοχή του εαυτού

Στο Δημοτικό, λελέκι και ακρίδα ήταν τα παρατσούκλια μου. Οι παρομοιώσεις πολύ εύστοχες, δεν μπορώ να πω. Ήδη 1.60, απίστευτα κοκαλιάρης, χνούδι στο μουστάκι, σκούρα επιδερμίδα, ακατάστατο μαλλί με μεγάλα γυαλιά (πατομπούκαλα τα έλεγαν) με δύο μακριά χέρια και δύο αεικίνητα πόδια. Εδώ που τα λέμε καλά ήταν, απλά δίπλα στην Ελενίτσα, που ακόμα και σήμερα στα 45 το 1.60 δεν το έχει περάσει, σαν ακρίδα ήμουν.

Εναρμόνιση στο κοινωνικό σύνολο

Fit-in στα αγγλικά… πέρασε και δεν άγγιξε στην περίπτωσή μου! Με τον ρυθμό ανάπτυξης που είχα εγώ, τα μπατζάκια του παντελονιού ήταν πάντα κοντά και τα μανίκια σχεδόν στους αγκώνες. Γενικά δεν ήμουν και ο μέσος όρος καθώς ήμουν και δυσλεκτικός… δύσκολα χρόνια.

Μπορεί σήμερα ο όρος δυσλεξία να είναι ευρύτερα κατανοητός και να υπάρχει κοινωνική κατανόηση, αλλά τότε ήμουν απλά τεμπέλης για τους ενήλικες, και αυτός που δεν μπορεί να γράψει ούτε το όνομά του για τους συμμαθητές μου. Σήμερα φαντάζομαι θα υπάρχουν άλλες έννοιες που θα αποενοχοποιηθούν στο μέλλον πχ. attention disorder, over-τάδε, under-κεινο, middle-το-άλλο κτλ κτλ κτλ.

Όπως αντιλαμβάνεστε, με όλα αυτά να συζητήσεις και τη σεξουαλικότητα σου… με την καμία. Εδώ δεν αντιλαμβάνεσαι για ποιο λόγο προτιμάς του ίδιου φύλου παιδιά. Και όταν το καταλάβεις, τρέμεις να το παραδεχτείς, θα κάνεις και coming-out; Τρελός είσαι; Και άλλο διαφορετικός; Πόσο πια;

Αποδοχή του εαυτού

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά! Τι είναι η αποδοχή; Για εμένα είναι η άκριτη αποδοχή του άλλου (και με αυτά που μου είναι αρεστά και με αυτά που δε μου αρέσουν). Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο να λάβεις κάτι τέτοιο από τους γονείς σου. Το μόνο κακό είναι ότι η αποδοχή, δεν εξαρτάται από εσένα. Το βασικό δίλημμα όμως είναι: “Ρισκάρεις να κάνεις την υπέρβαση, όταν παλεύεις να κάνεις fit-in;’’

Πώς μπορείς να σταθείς δίπλα στο παιδί σου;

Ως γονέας, μπορείς να κάνεις αντιληπτό στο παιδί σου ότι το αποδέχεσαι χωρίς περιορισμούς; Όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες και έχεις ονειρευτεί να είναι; Προσπαθείς να το αλλάξεις ή να το συμβουλέψεις; Το συμβουλεύεις με γνώμονα το δικό του θέλω ή το δικό σου ξέρω;

Ο γονέας πραγματικά ξέρει καλύτερα, έχει περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις. Αυτό που αναρωτιέμαι, είναι αν δίνει “χώρο” στο παιδί να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα. Τα δικά του θέλω και τα δικά του δεν θέλω. Να αναγνωρίσει τις δυνατότητές του και να σχεδιάσει τα δικά του όνειρα. Πολλοί με ρωτάνε αν έχω νιώσει ποτέ αποδοχή… δεν ξέρω τι να τους απαντήσω. Ένα είναι σίγουρο, έχω αποδεχτεί εμένα! Αν οι άλλοι με έχουν αποδεχθεί… δεν το γνωρίζω.

Αγάπη

Εδώ δεν έχει ορισμό ούτε δεύτερη σκέψη. Είμαι σίγουρος ότι κάθε γονέας αγαπάει το παιδί του. Με τον τρόπο του. Ίσως να μην είναι ο τρόπος που θέλει το παιδί… αλλά το αγαπάει!

Διαφορετικότητα

Επιστρέφοντας σε αυτό που βγαίνει από τα συνηθισμένα: Το να ξεχωρίζεις. Ψηλός ή πολύ κοντός. Μελαμψός, σοκολά, μαύρος ή κίτρινος; Ξανθιά ή με μαλλί άφρο; Επειδή είναι χοντρός, πολύ λεπτός, φορά γυαλιά, σιδεράκια. Επειδή το τηλέφωνό δεν είναι iPhone ή απλά δεν έχεις τηλέφωνο, τάμπλετ;

Body-shaming, κοινωνική αδικία, politically correct, ομοφυλόφιλος και όχι αδερφή ή λεσβία, trans και όλα τα LGBTQ+, ροκού, γκοθού, σκυλού, ραπ, τραπ και όλα αυτά που ακόμα και εμείς οι ενήλικες δυσκολευόμαστε, όχι μόνο να κατανοήσουμε τις διαφορές, αλλά να μην προσβάλουμε τους συνανθρώπους μας.

Τα παιδιά όμως μπορούν να πολύ εκφραστικά, πάντα ήταν όπως και σε όλα τα σημεία του πλανήτη είναι. Kάπου εκεί κάνει τη παρουσία του ο όρος bullying.

Τι κάνεις όταν το παιδί σου βιώνει bullying

Και το παιδί καλείται να διαχειριστεί τις απαιτήσεις του σχολείου, τους δασκάλους, το σώμα του, την (προ-)εφηβεία του, τη σεξουαλικότητά του, τον ανταγωνισμό, τα τυχόν οικογενειακά θέματα και ταυτόχρονα να υπερασπιστεί τον εαυτό του;

Αν μπορεί; Και βέβαια μπορεί! Όλοι το περάσαμε και ίσως να περνάμε ακόμα καταστάσεις που να απατούν την υπέρβαση.

Το ερώτημα είναι, πώς μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να το καταφέρει; Πώς να το παρηγορήσουμε όταν γυρίζει από το σχολείο κλαμένο; Πώς να το κάνουμε να νιώσει ασφαλές και όταν παρενοχλείται στο διαδίκτυο μπορεί να έρθει να μας μιλήσει; Πώς θα το κάνουμε να μας εμπιστευτεί; Πώς θα νιώσει ότι είμαστε εκεί γι’ αυτό και ότι όλη μας η ζωή είναι αυτό το παιδί;

Οι λέξεις “κλειδί” για να σταθείς δίπλα στο παιδί σου

1ον υπομονή, 2ον επιμονή και 3ον τα φώτα στα παιδιά.

Ναι, να γυρίζεις από τη δουλεία, φορτωμένος με όλα τα προβλήματα και να θες να ξεκουραστείς… Ναι θα πρέπει να χαμογελάσεις, να ανοίξεις τα χέρια σου, την καρδία σου, τα αυτιά σου και να τα ακούσεις. Να ακούσεις ό,τι χαζό και ανούσιο έχουν να σου πουν. Να κάτσεις να τους εξηγήσεις, να τους αιτιολογήσεις, να σου πουν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους. Να τα αφήσεις να σε προκαλέσουν και να μην φοβούνται να διεκδικούν το δίκιο τους. Με εσένα θα ξεκινήσουν.

Να θυμάστε είστε όλος τους ο κόσμος. Από εσάς μαθαίνουν και εσάς αγαπάνε, χωρίς προϋποθέσεις. Η απόλυτη αποδοχή και αγάπη.

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

-1^η δημοσίευση : https://www.projectparenting.gr/psixologia/panta-to-xereis-apodoxi-eaytoy-kai-paidioy/

Το άρθρο Αποδοχή του εαυτού και του παιδιού εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.

Πολλές οι φορές που γονείς, σε NLP Coaching συνεδρίες που έχω, με ρωτάνε “Τι εφόδια να δώσω στο παιδί μου;” και η σταθερή απάντησή μου είναι “όλα αυτά που έχει ανάγκη”.

Η σημασία της ισορροπίας

Πολλές οι φορές που έχουμε αναρωτηθεί για το ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει κάποιο αγόρι για να είναι «τζέντλεμαν» και αν είναι κορίτσι να γίνει «κυρία».

Μεγάλη συζήτηση για το πώς πρέπει ένας κύριος να συμπεριφέρεται σε μια κύρια. Να μην θεωρηθεί φλώρος όταν είναι ευγενής ή “κάγκουρας” όταν δεν είναι. Να μην υπονοήσει ότι μια κυρία είναι ανίκανη όταν προσφέρει τη βοήθειά του και παράλληλα να διατηρεί τον “ανδρισμό” του.

Και από την άλλη, πώς μπορώ ως γονέας να μεγαλώσω την κόρη μου ώστε να μην χαθεί στο χαρακτηρισμό του “ασθενούς” φύλου. Να καταφέρει να έχει το θάρρος της γνώμης της χωρίς να φτάνει σε άκρα. Να διεκδικεί τα δικαιώματά της χωρίς να ευνουχίζει. Να ισορροπήσει (λέει μια φίλη) να μην είναι πολύ δυναμική αλλά ούτε και πολύ αδύναμη… και αναρωτιέμαι, τι κακό θα έχει αν φτάσει στο ένα ή στο άλλο άκρο;

“Το χρώμα ροζ είναι μόνο για τα κορίτσια”

Στην ουρά της εισόδου ενός καταστήματος με ρούχα δύο κυρίες συζητάνε για το δώρο εγγονής φίλης τους. «Ναι έχεις δίκιο! Μόνο ροζ! Σε κοριτσάκι μόνο ροζ και μάλιστα με κάποια πριγκίπισσα μωρέ! Γιατί ποιος είναι ο προορισμός για εμάς τις γυναίκες; Να κάνουμε οικογένεια!»

“Πάμε να δούμε γκόμενες”

Καλοκαίρι, ξαπλωμένος στην παραλία με τον ήλιο να με τυφλώνει, παρακολουθώ τι γίνεται γύρω μου μέσω της ακοής μου. ‘Που ήσουν ρε;’ ρωτάει μια αντρική φωνή. ‘Στα βράχια με τον γιο μου’ απαντάει ένας άλλος κύριος. ‘Καλά ρε, πήγες το 5χρονο στα βράχια, θα πέσει μέσα και να σε δω με το δίχαλο και τη αυτή κοιλιά να βουτάς. Θα σκάσεις σαν το καρπούζι ρε!’ συνοδευόμενο με ένα μικρό γέλιο. ‘Άσε ρε, το είχα πάει για να μαθαίνει!’. ‘Να μαθαίνει τι ρε; Πώς περπατάνε στα βράχια;’ και απαντάει: ‘Πήγαμε να δούμε τις γκόμενες!’

Πρότυπα & Αξίες που δίνουμε στα παιδιά μας

Και αναρωτιέμαι… τι πρότυπα δίνουμε στα παιδία μας, και μάλιστα στα παιδικά τους χρόνια; Με τι αξίες και ιδέες σχετικά με τη θέση τους στην κοινωνία; Πώς ένα κορίτσι θα επιλέξει να γίνει επιστήμονας αν μεγαλώνει με την ιδέα ότι ο σκοπός της γυναίκας είναι να κάνει οικογένεια; Πώς, ένας άντρας θα δει μια γυναίκα και συμπεριφερθεί, όπως θα πρέπει;

Μια βιωματική ιστορία, η ιστορία μου

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ο ένας γονέας προερχόταν από αγροτική οικογένεια και ο άλλος από μια αστική του εξωτερικού. Μεγάλες οι διαφορές και ακόμα πιο αντιδιαμετρικές οι απόψεις σε πολλά πράγματα.

Μόνο μπλε από τη μία, ό,τι χρώμα θες από την άλλη (αλλά όχι ροζ). Απαγορεύεται να κλαις από τη μία, “κλάψε” από την άλλη αλλά όχι πολύ ώρα… ξεπέρασε το γρήγορα, είσαι αγόρι και δεν υπάρχει λόγος να το συζητάμε. Μόνο στρατιωτάκια στις αποκριές ή αλλιώς Ινδιάνος, Σερίφης, Άραβας.

Απαγορεύεται το κουτσομπολιό… “οι άνδρες δεν κουτσομπολεύουν, αυτά είναι γυναικεία πράγματα. Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό… για έλα εδώ, να κάτσεις διπλά μου που σε θέλω… για  πες μου, τι έλεγαν;”. Πάμε εκκλησία την Κυριακή να κάνεις και το παπαδοπαίδι από τη μία και από την άλλη “όλο το σταυρό σου κάνεις… αμάν”.

Η δική μου μεριά της ιστορίας

Δεν ξέρω αν μεγάλωσα σωστά ή λάθος, αλλά σίγουρα έχω επηρεαστεί και από τους δύο, όπως και όποιον άλλον άνθρωπο ήρθε στη ζωή μου (και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλοι). Θα με παρουσίαζα σαν μια συνιστώσα δύναμη που λέγαμε στο σχολείο.

Πολλά άλλαξα στη ζωή μου. Απόψεις, συμπεριφορές, ιδέες που άλλες άλλαξαν εύκολα και άλλες πολύ δύσκολα και πολλά άλλα που παλεύω ακόμα. Ένα κράμα θα έλεγα όλων των προηγούμενων, μαζί με όλες τις προσπάθειες μου να βελτιωθώ και έκρινα ότι ήταν σωστό ή απλά μου ταίριαζε περισσότερο.

Σε πολλά τους μοιάζω και σε πολλά αλλά ίσως να μην έχω καμία σχέση!

Γράψτε την δική σας ιστορία

Συμβουλή δεν έχω να σας δώσω, είναι στο χέρι σας. Η πρότασή μου; να συμπεριφέρεστε και να δράτε όπως θα θέλατε το παιδί σας να συμπεριφέρεται και να δρα. Να θυμάστε ότι το παιδί σας αντιγράφει. Κάνει modeling, έτσι μαθαίνει. Μέσω της αντιγραφής. Σας αντιγράφει από την πρώτη του μέρα και για πολλά χρόνια. Έτσι μαθαίνει. Δείξτε του λοιπόν, την καλύτερη έκδοση που θα μπορούσε να είναι.

Αθανασόπουλος Γιάννης MBA
NLP Master Trainer – Business Coach – Developer

-1^η δημοσίευση : https://www.projectparenting.gr/psixologia/oi-antres-den-klaine/

Το άρθρο Οι άνδρες δε κλαίνε εμφανίστηκε πρώτα στο Repebu.